เก้าจักรพรรดิร่วมกันหลอมละลายเย่หาน
นี่คือวิชาอภิสิทธิ์เหนือธรรมดา ไม่ต้องพูดถึงสรรพชีวิตแห่งแดนดารา แม้ผู้เข้มแข็งนับไม่ถ้วนในท้องฟ้าดาวฤกษ์ก็ยังคาดเดาได้ยากยิ่ง
"พี่เย่หาน……"
แสงน้ำตาเจิดจ้าในดวงตาฉู่โย่วซือ ปฐมธาตุร่างปีศาจนับหมื่นระเบิดปรากฏการณ์ นางอยากพุ่งเข้าไปยังสมรภูมินั้น
"อย่า!"
ท่านจ้าวส่ายหน้า ใจถอนหายใจ ฝ่ามือนิ้วสะบัดผ่าน ม่านแสงแห่งฟ้าดินปรากฏกาย ปิดกั้นฉู่โย่วซือเอาไว้
"อาจารย์ใหญ่จะไม่เป็นอะไรหรอก!"
ท่านจ้าวจ้องมองสุญญากาศนั้น "ไม่มีใครกล้าล่วงเข้าสมรภูมิแห่งนั้น แม้ผู้เข้มแข็งระดับจักรพรรดินิรภัยก็ห้าม มิฉะนั้นจะถูกเตาหลอมฟ้าดินผนึกไปพร้อมกัน ถูกเพลิงมหาวิถีเผาผลาญจนสิ้นซาก"
"น้องโย่วซือ อย่าหลงตัวเองนัก"
เบื้องข้างเผยอู๋ตี๋ เซียวชิงก้าวออกมาข้างหน้า ดึงแขนฉู่โย่วซือเอาไว้ "หากออกมือเวลานี้ อาจกลายเป็นภาระต่อเย่หาน เหล่านั้นคือเก้าเทียนตี้ในตำนาน ไม่มีผู้ใดเอื้อมถึง"
"แต่ว่า……"
ฉู่โย่วซือโศกเศร้า ส่ายหน้าไม่หยุด สายตาตรึงแน่นยังสมรภูมิกลางสุญญากาศนั้น
หากผลลัพธ์อันน่าสยองที่คาดไม่ถึงบังเกิดขึ้น นางยอมรับไม่ได้
ชนทั้งวังยุทธต่อสู้ต่างเอ่ยปลอบโยน ย่อมไม่กล้าปล่อยให้ฉู่โย่วซือหลงตัวเองอีก อำนาจของเก้าจักรพรรดิเลยนึกฝันไม่ถึง แม้บัดนี้วังยุทธต่อสู้จะเข้มแข็งขึ้นพันเท่าหมื่นเท่า ก็ไม่มีทางต้านทาน
แต่ดวงตาทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและโศกเศร้า ไม่กล้าคิดถึงบทสรุปสุดท้าย
ศึกนี้คือศึกที่ยากยิ่งที่สุดในชีวิตปัจจุบันชาตินี้ของเย่หาน แทบมองไม่เห็นแม้แต่โอกาสชนะเลยสักน้อย