ผู้ใดถูกทิ้งลงคุกแดนตาย ย่อมมีแต่ตายโดยไม่มีทางมีชีวิต
ไม่ใช่ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปตลอดชั่วชีวาในคุกแดนตายที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง โดยไม่มีวันได้ฟื้นคืนอีก
ไม่ก็เมื่อก้าวออกมาได้ ย่อมเป็นวันที่ต้องขึ้นลานประหาร ถูกผนึกสังหารต่อหน้าคนทั้งโลก
จีหรูเฟิงในฐานะจักรพรรดิ ผู้มีฐานันดรสูงส่ง ไม่เคยลงมาเหยียบย่างคุกแดนตายด้วยพระองค์เอง แต่วันนี้กลับเสด็จมาถึงที่แห่งนี้ด้วยพระองค์เอง ทำให้ทั้งวังหลวงสั่นสะเทือน
ส่วนลึกของคุกแดนตาย
นอกห้องขังสีเทามัว จีหรูเฟิงปรากฏกายท่ามกลางเหล่าผู้เชี่ยวชาญนับสิบที่ประคับประคอง
ใบหน้าบูดบึ้ง จ้องมองประตูห้องขังเบื้องหน้า
"นำนางออกจากคุกแดนตาย!"
จีหรูเฟิงแขนสะบัด
เหล่าผู้ติดตามรีบพุ่งเข้าไป เปิดประตูห้องขัง
แล้วนำหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งถูกแล่นโซ่และข้อมือขังกัดข้อเท้ารัดกุมทั้งร่างออกมา
หญิงสาวตอนนี้อ่อนล้าจนแทบไม่มีเรี่ยวแรง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแสบจากแส้
ยังพอเห็นได้ลาง ๆ ถึงราตรีอันหรูหราสูงส่งในวันวาน แต่บัดนี้ทุกสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว นางถูกทิ้งลงคุกแดนตาย ความหวังในชาตินี้ถูกตัดขาดสิ้น
"พี่ใหญ่......"
หญิงสาวมองจีหรูเฟิงเบื้องหน้าอย่างเซื่องซึม
"เจ้าโชคดีนัก!"
จีหรูเฟิงหรี่ดวงตา แสงในเบ้าตาลึกล้ำดูเหมือนจะมีรัศมีนานัปการซับซ้อนหมุนวนอยู่
ไม่ได้เอ่ยอะไรกับหญิงสาวมากมาย จีหรูเฟิงแขนสะบัดในพริบตา "นำนางออกจากคุกแดนตายไป"
"รับทราบ ท่านจักรพรรดิ!"
เหล่าผู้เชี่ยวชาญตอบรับพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
ขณะที่เหล่าคนนำหญิงสาวเดินออกจากคุกแดนตาย จีหรูเฟิงเดินนำหน้าสุด และไม่ช้าก็เร่งฝีเท้าขึ้น
"ไม่......"
น้ำเสียงของหญิงสาวเจ็บปวดร้าวฉาน ไร้ซึ่งที่พึ่ง ข้อมือที่ถูกขังกัดสั่นสะเทือนดังกึกก้อง "ข้าไม่อยากตาย!"