“มาถึงแล้วสินะ”
เย่หานพูดพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเย็นเยียบคมกริบ “น่าเสียดาย ข้าไม่อนุญาตให้วันนี้เกิดความแปรปรวนใดๆ ไม่มีผู้ใดกล้ามาแย่งชิงโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่สุดต่อหน้าข้า!”
ในพริบตา เย่หานก้าวไปข้างหน้าอีก ปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูนั้น
ตูม!
สายอากาศน่าสะพรึงนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในพริบตา
ท้องฟ้าสั่นสะเทือน กาลอวกาศพลิกผันมั่นคลั่ง
พลังอันเหลือเชื่อทะลวงลงมาจากฟ้า ทุบลงกลางแผ่นดินเบื้องหน้าจนก่อตัวเป็นเหวลึกดุจสวรรค์คั่นกลาง ทำให้ประตูสมบัติลับที่อยู่เพียงคืบมือกลับดูเหมือนห่างไกลกันนับร้อยล้านลี้
นั่นคือเสาหินศิลาหนึ่งต้น โบราณเกินการ ลึกลับเกินการ พิเศษเกินการ
แม้ด้วยประสบการณ์ของเย่หาน กลับไม่อาจสัมผัสถึงความลับของเสาหินนี้ ไม่อาจไขความมาของมันได้
“ทะลวงออกไปเดี๋ยวนี้!”
หอกมังกรจักรพรรดิปรากฏในมือเย่หาน พริบตาเดียวฟันทะลวงออกไปหนึ่งครั้ง
หนึ่งทีอันไร้เทียมทาน สั่นคลื่นแผ่นดิน กวนฟ้าปั่นเมฆ
ถึงคราวสำคัญเช่นนี้ เย่หานย่อมไม่อาจยอมให้เหตุไม่คาดฝันใดๆ เกิดขึ้น หากลงมือย่อมเป็นหนึ่งทีที่รุนแรงที่สุดแห่งจุดสูงสุด
ตูม!
แรงสั่นสะเทือนน่าสะพรึงถาโถม
เสาหินสั่นสะเทือนรุนแรง ลวดลายลึกล้ำลึกลับผุดขึ้นบนผิว เหมือนดั่งมีค่ายกลป้องกันอันไร้พ่ายก่อตัวอยู่ภายใน ไม่มีวันถูกทำลายได้
“อะไรนะ?”
เย่หานพลอยตกใจ
หนึ่งทีแห่งจุดสูงสุดของเขาในขณะนี้ ประกอบกับพลังเจตนาอันไร้เสมอที่ได้รับมา ช่างทำลายสวรรค์ถอนพื้นพิภพ หนึ่งทีบดนักบุญเป็นผง แม้สังหารผู้แข็งแกร่งแห่งขอบเขตพลิกชะตาก็ยังไม่เป็นปัญหา