เหลววิเศษอายุวัฒนะ!
ดั่งนามแห่งมัน หยดเดียวสามารถต่ออายุขับได้นับหมื่นปี
คำเพียงสองคำ คือ สวรรค์ไม่เอาไว้
“เหลววิเศษอายุวัฒนะ แม้ในชาติก่อนข้าก็ยังไม่เคยพบของวิเศษเช่นนี้”
เย่หานจ้องมองหยดของเหลวนั้น “หยดเดียว เทียบชั้นได้กับโอสถอมตะทั้งต้น!”
ในหมู่ภพน้อยใหญ่นับไม่ถ้วน ผู้ฝึกตนนิรันดร์กาลต่างเป็นทุกข์กับอายุขัยที่ใกล้สิ้นสุด คนจำนวนมากเจ็บปวดโกรธเกรี้ยว สุรเสียงอาดูร และในที่สุดก็เลือกหลับใหลถูกผนึกตนเอง ใช้การเอาตัวรอดแบบหอบหายใจรอวันต้านการกลืนกินของกาลเวลา
เพราะการยังมีชีวิตอยู่ย่อมเป็นสิ่งที่ปีติยิ่งสุด ไม่มีใครปรารถนาจะสิ้นชีพ แล้วจางหายไปพร้อมสายหมอก
หากของวิเศษที่ยืดอายุขัยได้จริงย่อมหายากและล้ำค่ายิ่ง และส่วนใหญ่ก็เพียงยืดได้ไม่กี่ปีหรือไม่กี่สิบปีเท่านั้น โดยเฉพาะเมื่อขอบเขตไปถึงจุดสูงสุดแล้ว ฤทธิ์ยืดอายุของของวิเศษเหล่านั้นย่อมลดลงอย่างมาก
ของที่หมู่ภพทั้งปวงรับรองว่ายืดอายุได้แกร่งสุด ย่อมเป็นโอสถอมตะ ไม่ว่าจะโอสถอมตะชนิดใด นอกจากฤทธิ์อื่นแล้ว ยังสามารถยืดอายุขับได้อีกนับหมื่นปี โอสถอมตะจึงกลายเป็นยาวิเศษสูงสุดอันล้ำค่ายิ่งในจิตใจของผู้ฝึกตนนิรันดร์นับไม่ถ้วน
แต่หยดของเหลวอันเรียบง่ายไม่น่าสนใจนี้ ก็สามารถยืดอายุขัยได้ถึงหมื่นปีเช่นกัน แม้สำหรับบรรดาผู้เกรียงไกรที่ยืนอยู่เหนือสุดยอดของหมู่ภพ ฤทธิ์ยืดอายุก็ยังคงเช่นนี้
“น่าเสียดายจริงๆ ขอบเขตยังไม่เพียงพอ!”
เย่หานกล่าว “หากข้าสามารถก้าวข้ามนักบุญได้ พร้อมทั้งเปิดคลังสมบัติที่ชาติก่อนทิ้งไว้ เอาของวิเศษออกมา ก็จะสามารถนำมาประกอบกับเหลววิเศษอายุวัฒนะนี้ หลอมเป็นยาดองอันเลิศล้ำ อย่างน้อยก็หลอมได้สิบเม็ด แต่ละเม็ดยืดอายุได้เก้าพันปี ทำให้คุณค่าของหยดเหลววิเศษนี้สูงสุดยิ่ง”