"แม้จะอาศัยชีพจรมังกรแห่งราชวงศ์ในการบ่มเพาะ ณ โลกเช่นนี้ การถูกผนึกนานถึงสองหมื่นปีก็นับว่าภาคภูมิได้แล้ว!"
เย่หานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พลางส่ายศีรษะ "หากสังหารสังขารต่อไป รอให้ข้าควบคุมแดนดาราได้ หลอมรากฐานไร้พ่าย เปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมการฝึกฝนของแดนดารา เจ้าก็จะปลดผนึกออกมาได้โดยตรง จากนั้นทลายกรงขัง ก้าวสู่สวรรค์เป็นเซียน เหตุใดต้องพุ่งออกมาหารกเช่นนี้?"
"เด็กอมมือ ไร้เดียงสาโอหัง"
ชายชราผมขาวที่ถูกเย่หานมองทะลุปรุโปร่งปานนั้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธา อันที่จริงภายในใจกลับร้อนรนแล้ว
แต่ความละโมบในส่วนลึกของจิตใจ สุดท้ายก็ขจัดความหวาดกลัวและสติทั้งมวลของเขาไปจนหมดสิ้น
เขาจ้องมองเย่หาน "เจิ้นเทียนหลงตี้ โลหิตอันไร้พ่ายแห่งอนันตกาล ครั้งหนึ่งเคยลือลั่นท้าทั้งคีรี เจ้าคือเทียนตี้ลำดับหนึ่งแห่งอดีตหรือไม่?"
"ตระกูลจีพวกเจ้าสืบมาชัดเจนแล้วมิใช่หรือ?"
เย่หานเอ่ยอย่างเรียบเฉย
"ตาย!"
ทันใดนั้น ชายชราผมขาวก็เปล่งคำว่าตายออกมา ตามด้วยวาจาว่า "กลืนกินสายเลือดของเจ้า กลืนกินความทรงจำของเจ้า ก็เท่ากับข้าแทนที่ตัวเจ้า สังขารอีกหนึ่งชาติ อนาคตจักไร้พ่ายแก่กล้า"
พลันยื่นแขนเหี่ยวย่นนั้นออกมา ห้านิ้วลมปราณพุ่งเข้าใส่เย่หาน
ตระกูลจักรพรรดิจี บรรพชนลงมือเอง
"บรรพชนไร้พ่าย!"
เบื้องหลังผืนดินนั้น เหล่าผู้แข็งแกร่งของตระกูลจักรพรรดิจีต่างเปล่งเสียง
ทุกคนล้วนเปี่ยมด้วยความยำเกรงและความหวังอย่างพอเพียง
ขอเพียงบรรพชนออกมา วันนี้ก็สามารถสะสางฟ้าดินได้ ไม่ว่าเย่หานผู้นี้จะลึกลับเพียงใด ล้วนอยู่ได้ไม่นาน ตายแน่ไม่มีพลาด