ยาอันล้ำค่านับไม่ถ้วน น้ำวิญญาณไร้ขีดจำกัด ของวิเศษศักดิ์สิทธิ์สุดประเสริฐนับพันนับหมื่น ต่างหลั่งไหลมารวมตัวกัน
สมบัติทั้งปวงเกรียงไกรราวกลายเป็นแม่น้ำแห่งกาลอวกาศสายใหญ่ ไหลบ่าตรงสู่ทิศที่เย่หานอยู่ ม้วนดึบมุ่งหน้าเข้าสู่ประตูมหาประตูเหนือศีรษะของเขา
ภาพนี้ถูกผู้เฒ่าผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนในท้องฟ้าดาวจับตาเห็น
"บัดซบ!"
"ช่างโอหังนัก!"
ผู้คนนับไม่ถ้วนโกรธกริบพูดขึ้น "นี่คือสมบัติของทุกพิภพ เจ้าเย่หาน มีคุณูปการอะไรกันที่จะกล้าแย่งชิงกินเองทั้งหมด?"
เสียงด่าว่า สาปส่ง และตำหนิที่ร้อนใจนานัปการ ถูกส่งเข้าไปพร้อมกับการเสริมด้วยพลังปราณ
"สมบัติของทุกพิภพ? เรื่องเพ้อเจ้อใหญ่โตเหลือเกิน คลังลับกาลอวกาศแห่งบันไดจักรพรรดิ ผู้มีฝีมือย่อมเป็นเจ้าของ!"
เย่หานตอบกลับอย่างเฉียบขาด
สมบัตินานัปการต่างพุ่งเข้ามารวมตัวอย่างบ้าคลั่ง ถูกเขาผนึกกลืนเข้าสู่หอผนึกมังกรเก้าพิภพอย่างต่อเนื่อง
แม้สมบัติบางชนิดที่รวบรวมยาก จับต้องยาก ก็หยุดยั้งการผนึกและการหลอมระเหิดจากหอผนึกมังกรเก้าพิภพไว้ไม่ได้ รวมถึงวิชาผนึกฟ้าของเย่หานที่สำแดงออกมาเป็นระยะ ประทับอินท์ผนึกลงไป กดดันสมบัตินับไม่ถ้วนอีกครั้ง แล้วเก็บเข้าสู่มือ
พริบตาเดียวเวลาครึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุด สมบัติทั้งปวงในกาลอวกาศทั้งผืนก็หายสิ้นเชิง เหลือแต่ความว่างเปล่า
แม้แต่เศษฝุ่นของสมบัติก็ไม่เหลือสักเม็ด แม้หนูเข้าไปก็ต้องอดตาย
"ฮืม...!"
เย่หานพ่นลมหายใจขุ่นมัวยาวยืด แววตาเปล่งประกายวาบวับ "ถึงเวลาออกไปแล้ว"
การเก็บเกี่ยวครั้งนี้อุดมสมบูรณ์เกินคาด แม้จะไม่มีโอกาสอันยิ่งใหญ่กว่าเทียนตี้ แต่ก็ยังเหนือคาดคะเนของเย่หาน
เมื่อกลับไป ด้วยของวิเศษทั้งปวงนี้ ก็เพียงพอจะทำให้แผนการอีกมากมายที่จะมาถึงง่ายดายขึ้นสิบเท่า
"พวกเฒ่าแก่ ฝากไว้กับพวกท่านแล้ว!"
เย่หานพึมพำกับตัวเองราวกับคนคุยกับตัวเอง แล้วทันใดนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างเงียบสงบ ราวกำลังพูดกับกาลอวกาศอันว่างเปล่า