ความเวิ้งว้างอนันต์วุ่นวายสับสน
ชายชรายืนสง่าบนฟ้า ร่างสูงใหญ่ประหนึ่งค้ำยันสองปลายฟ้าดิน พลังหมื่นสรรพสิ่งไม่อาจสั่นคลอน
ตูม!
ฟ้าดินกัมปนาท ดั่งอัสนีสวรรค์เก้าชั้นกึกก้องอีกครั้ง
พลังอันน่าสะพรึงพลุ่งพล่านไม่หยุด ราวกับไร้ขอบเขต ไม่มีวันสิ้นสุด
ชายชราลงมืออีกครั้ง ฟาดฟันหนึ่งกระบวนท่าตรงสู่จอมห้วงกาลเวลา แหลกละเอียดทั่วทั้งมิติ
หลังจากชายชราฟาดฟันต่อเนื่องเก้ากระบวนท่า ส่วนลึกแห่งห้วงกาลเวลานั้นพลันมีเสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังแว่วมา: "ป้าหรูเสิน ข้าไม่ได้คิดรังแกวังยุทธต่อสู้ เจ้าอยากจุดชนวนศึกเทพสงครามหรือ?"
ชายชราผมยาวพลิ้วไหว กลิ่นอายดุดัน ทั่วร่างอาบแสงเทพ นั่นคือการสำแดงขั้นสูงสุดของคัมภีร์กายทรราชเก้าผันแปรบรรลุขั้นเก้า
เขาก้าวไปอีกก้าวหนึ่งตรงสู่ส่วนลึกของห้วงมิติ
ก้าวเดียวนี้ ทั่วทั้งฟ้าประสานอลหม่านสิ้นเชิง มิติสั่นคลอน ราวกับถูกกระแสพลังอันน่าสะพรึงสายแล้วสายเล่าบดขยี้ไม่หยุด ห้วงกาลเวลาทั้งหมดจวนจะพังทลายสมบูรณ์
ระหว่างฝ่ามือของชายชรา แสงสว่างไร้ขอบเขตบรรจบรวมกัน ให้กำเนิดดาบศึกทองคำเล่มหนึ่ง
กลิ่นอายน่าพรั่นพรึงไร้ขีดสุดตลบอบอวลรอบตัวกระบี่ คมประหารโลกลั่นแย้งไหวเป็นจังหวะ สว่างวูบแปรเปลี่ยนประหนึ่งรางเลือน ฟาดฟันหนึ่งกระบี่ดุดันสังหารออกไป ผืนแผ่นดินสิบทิศาแสนลี้ปริแยก เกิดร่องลึกห้วงมิติอันเด่นสะดุด
ชายชรากระบี่เดียวตวัดออก ดั่งเทพเจ้าเก่าแก่สั่นสะเทือนโลกา จักทวนฟ้าฝ่ากฎเกณฑ์ ทลายฟ้าประสาน
ก้าวใหญ่ทะยานไปในฟ้าดิน แต่ละก้าวย่างคือหนึ่งกระบี่ไร้เปรียบในโลกหล้า
ส่วนลึกแห่งห้วงกาลเวลาดังก้องด้วยเสียงพิโรธเป็นระยะ ในชั่วพริบตา ผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนต่างเห็นหอกศึกเล่มหนึ่งปรากฏ