เวลาเอ่อไหล
ในที่สุด เมื่อปฐพีและฟ้าดำเนินการเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องยาวนานกว่าชั่วยามเต็ม ประตูมิติกาลอันแปลกใหม่ก็ไม่ปรากฏขึ้นอีก
ช่องทางมิติทั้งปวงที่ถูกเปิดผ่านมาก่อนหน้านี้ ภายใต้ฤทธิ์แห่งกฎแห่งฟ้าดินก็เริ่มค่อย ๆ ปิดสนิท คืนสู่สภาพเดิม
แววมายาเมื่อมองผ่านช่องทางเหล่านั้น ราวกับมีดวงตาที่ลึกล้ำน่าสะพรึงกลัวยิ่งจากท้องฟ้าดารา กำลังทอดลงมา
บางคนเมื่อส่งบุตรหลานอัจฉริยะแห่งตระกูลเข้าสู่แดนดาราแล้ว ไม่ได้จากไปทันที หากยังมองลงมาจากมิติกาลอันไกลโพ้นไร้ที่สุดสุด ดูเหมือนจะสามารถล็อกกายแท้ของเย่หานได้ ทุกคนต่างเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของเย่หาน
หากไม่ใช่เพราะพลังโลกของแดนดาราคอยกีดกัน ไม่ใช่เพราะกฎนานัปการของโลก กระทั่งกฎมิติกาลต่าง ๆ ในท้องฟ้าดาราคอยขวาง ทำให้ผู้แข็งแกร่งเหล่านั้นไม่อาจให้กายแท้ลงมาถึงแดนนี้ได้ คนของวังยุทธต่อสู้แม้แต่คิดก็ไม่กล้าคิดว่าสิ่งใดจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด
ผู้แข็งแกร่งที่ยืนอยู่ในห้วงดาราลึก ณ นอกเขตแดนดาราในขณะนี้ ต่อให้เพียงหนึ่งคนก้าวออกมา ก็คือหน่วยงามที่น่าสะพรึงกลัวถึงที่สุด สิ่งมีชีวิตที่เหนือจินตนาการ ไม่มีใครรู้เลยว่าคนเหล่านั้นไปถึงขอบเขตใดแล้ว
ต่อให้เพียงลงมือเพียงครั้งเดียว ตามเหตุผลแล้วก็สามารถกวาดล้างโลกเล็ก ๆ ที่คล้ายแดนดาราได้นับไม่ถ้วน
ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่เกรงจะถูกเทียนตี้ทั้งเก้าสังหาร และยังเกรงว่าจะทำลายความสมดุลของท้องฟ้าดารานี้ จนเกิดหายนะที่ไม่อาจคาดเดา พวกเขาช่างสามารถทำลายแดนดาราทั้งแดนลงได้โดยตรง
“น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก! ท้องฟ้าดาราแห่งสวรรค์ทั้งปวงกว้างใหญ่ดั่งมหาสมุทร ผู้แข็งแกร่งระดับเลิศมีมิได้ขาด!”