“เจ้า... เจ้าสังหารจ้าวอู๋จี้!”
เสียงแห่งเทพสูงสุดนานหลิ่งดังก้องเข้ามาในหูของเย่หานอย่างกะทันหัน
“ถูกต้อง!”
เย่หานถอนคำตอบสั้น ๆ เพียงสองคำ
“ฟ่านเฉินกับโจวหยุน ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสอง ก็ถูกเจ้าผนึกและไล่ล่า?”
เทพสูงสุดนานหลิ่งเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ถูกต้อง!”
เย่หานยังคงตอบเช่นเดิม
เทพสูงสุดนานหลิ่งเงียบงันไปสิบลมหายใจ แล้วเสียงจึงส่งผ่านมา “โลกแห่งวิถียุทธ์ ผู้แข็งแกร่งย่อมเป็นใหญ่ ทั้งสามคนนี้ฝีมือเหลือกว่าจึงถูกเจ้าผนึก สังหาร หาความชอบธรรมจากผู้ใดไม่ได้ ครูผู้เฒ่าของเจ้าอย่างป้าหรูเสิน หากได้เห็นเจ้าก้าวมาถึงจุดสูงสุดเช่นวันนี้ ย่อมต้องยินดีเป็นที่สุด”
ป้าหรูเสิน?
เย่หานหรี่ตาลง สายตากุมกระหน่ำไปยังช่องว่างแห่งห้วงฟ้า
มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อยอย่างกะทันหัน ปรากฏเส้นโค้งลึกลับ “ครูผู้เฒ่าป้าหรูเสินของข้า ถูกผนึกไว้ในคุกใต้ดินสวรรค์!”
เฒ่าหื่น ตั้งใจยกเรื่องครูผู้เฒ่าป้าหรูเสินขึ้นมาเอง เพื่อข่มขู่ข้าหรือ?
ความฆาตกระหน่ำในใจของเย่หานหลั่งไหลรวมกัน แต่ภายนอกยังคงสุขุมเยือกเย็นดั่งสายลมพลิ้วเมฆา
“เพียงแต่ความคิดเห็นแตกต่างกันเท่านั้น ข้ารอเขายอมส่งมอบศิลาเทพทรราช”
เทพสูงสุดนานหลิ่งกล่าว
“ศิลาเทพทรราช? ครูผู้เฒ่าไม่ยอมส่งมอบ ท่านเทพสูงสุดจึงผนึกท่านไว้ในคุก?”
เย่หานถามกลับ
“เจ้าเข้าไปในคุกใต้ดินมาสามเดือน ย่อมต้องได้พบเขามาแล้ว ข้าเพียงให้เขาไตร่ตรองการกระทำของตนเท่านั้น มิได้ลงมือผนึกเขาจริงจัง ศิลาเทพทรราชสำคัญยิ่ง เกี่ยวพันธ์กับสุสานจักรพรรดิ หากแคว้นชางของข้าสามารถให้กำเนิดจักรพรรดิขึ้นมาสักองค์ ก็จะสลัดภาวะเสื่อมโทรมที่เคยเป็นมาได้ทั้งหมด”
เทพสูงสุดนานหลิ่งตอบอย่างสุขุม
ไม่ทันให้เย่หานได้เอ่ย เสียงของเขาก็ส่งผ่านเข้ามาในหูอีกครั้ง “เมื่อเจ้ามาถึงสนามรบเช่นนี้แล้ว ก็จงสร้างเกียรติภูมิให้แคว้นชางของข้าเถิด คราวนี้เมื่อเดินทางกลับ ข้าจะสวมมงกุฎตำแหน่งศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้า ให้เสมอศักดิ์กับเย่ซิงเหอ”