เมื่อหงลี่มองเห็นใบหน้าของหลินหลางชัดเจน รู้สึกเหมือนได้ฝันพบนางเซียนแห่งภูเขาอู๋ซาน นางคล้ายกับเซียนสาวในฝันที่หน้าตามืดมัวไม่ชัดเจน ที่เฝ้าตามหามานานสุดจะเอื้อมถึง เพียงแค่ได้เห็นก็งดงาม อ่อนโยนเกินจะพรรณนา
เมื่อครู่เขากลับใช้คำพูดแข็งกระด้างเย็นชาเช่นนั้นพูดกับนางฟ้าเช่นนี้ หงลี่รู้สึกเสียใจอย่างที่สุด เหล้าเมาไปกว่าครึ่งแล้ว
"ท่านอ๋องเมาแล้ว เชิญพักผ่อนแต่หัวค่ำเถิดเพคะ"
หลินหลางยิ้มหวาน หงลี่ยังไม่ทันได้กล่าวขอโทษ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมโชยอวล ความง่วงเข้าครอบงำ วินาทีถัดไปก็หมดสติไป
รุ่งเช้าอีกวัน หงลี่ตื่นขึ้น ลุกขึ้นนั่ง เห็นหลินหลางกำลังแต่งองค์อยู่หน้ากระจก มือขาวเนียนดั่งหยกถือหวีเขาสัตว์ กำลังหวีผมยาวดำขลับเป็นมัน
เขานึกขึ้นได้ทันใดว่า หวีเล่มนี้ช่างดูถูกเกินไป สีก็ไม่สวย ไม่คู่ควรกับเส้นผมของนางฟ้า
"หลินหลาง เจ้าตื่นแล้วหรือ เมื่อคืน...เป็นความผิดของข้าเอง"
หงลี่จำได้ว่าพระสนมธรรมดาที่เข้ามาในจวนแซ่ลวี่ ชื่อ หลินหลาง จึงรีบเอ่ยเรียกออกไปอย่างไม่ทันคิด พร้อมจะขอโทษเรื่องที่เมื่อคืนเมามาย
"ท่านอ๋องคิดมากไปแล้วเพคะ หม่อมฉันมิได้เอาใส่ใจ"
หลินหลางหันกลับมามอง ยิ้มน้อย ๆ งดงามจนหงลี่ต้องกลืนน้ำลาย รู้สึกโล่งใจ แล้วจึงถามต่อว่า "หลินหลาง เหตุใดเจ้าไม่เรียกสาวใช้มาคอยปรนนิบัติเล่า?"
ผมยาวถึงเอวเกล้าเป็นมวยโบราณ ใช้ปิ่นหยกเขียวปักไว้ เรียบง่ายสดชื่น ริมฝีปากแดงสดไม่ต้องแต่งแต้ม คิ้วเข้มเป็นธรรมชาติ ผิวขาวดั่งหิมะ งดงามผุดผ่อง ความงามของหลินหลางอยู่กึ่งกลางระหว่างแสงจันทร์กับหิมะ ยังไม่ต้องพูดถึง เสน่ห์เย้ายวนใจ