——[?]
——[นังนี่พูดอะไร?]
——[แกกลัวก็ไปตายสิ พูดบ้าอะไร?]
——[ผู้หญิงคนนี้ชื่ออะไรวะ น่ารำคาญชะมัด อยากสาปแช่งทั้งครอบครัว แต่หาประวัติไม่เจอ!]
เซิ่งฉิงฉิงคิดไว้ดีแล้ว ผู้ชายอย่างเขาที่เป็นราชาภาพยนตร์ชื่อดังมานาน ต้องมีมารยาทสุภาพอยู่แล้ว ถ้าเธอแสดงตัวอ่อนแอ น่าสงสาร แม้เมื่อกี้เธอจะทำผิดจริง แต่ถ้าเธอออดอ้อน เธอหน้าตาน่ารักแบบนี้ ฉีอิ่งตี้ต้องสงสารเธอแน่นอน แล้ววันที่เหลือก็ต้องเต็มใจปกป้องเธอเอง
เพราะผู้ชายแกร่งคนไหนกันที่ไม่ชอบให้ผู้หญิงพึ่งพา
เซิ่งฉิงฉิงมั่นใจเต็มร้อย แต่กลับเห็นผู้ชายตรงหน้าหันขวับ สายตาเฉียบคมราวมีดกรีดมายังใบหน้าเธอ
วินาทีนั้น เซิ่งฉิงฉิงรู้สึกเหมือนถูกยมทูตจ้อง!
ชายหนุ่มเปิดริมฝีปากบาง เสียงที่เปล่งออกมาเย็นเยียบราวมีดน้ำแข็งกลางฤดูหนาว
“ไป”
“……” เซิ่งฉิงฉิงตะลึง
ฉีซื่อให้เธอไป?
เธออุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อ: “คุณพูดกับผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกแบบนี้ไม่ได้นะ คุณเป็นอิ่งตี้!”
——[??? แบล็กเมล์ทางศีลธรรม?]
——[ว่าเธอเป็นโรคสมองพิการก็ดูถูกโรคสมองพิการ]
——[อยากบุกเข้าไป ใช้ดาบยาว 42 เมตร ฟันทะลุความหน้าด้านหนา 39 เมตรของเธอ]
ความหงุดหงิดในดวงตาฉีซื่อชัดเจนจนแทบมองเห็นเป็นรูปธรรม