หวังเสียงไม่อยากให้พวกเขาเสี่ยง
แต่พอเห็นว่าพวกเขายืนกรานจะไป...
สุดท้ายหวังเสียงก็พูดว่า: "พาไปได้ แต่เราจะไม่เข้าใกล้"
เซิ่งเวิ่นอินพูดว่า: "ไม่มีปัญหา"
พูดจบ เซิ่งเวิ่นอินก็โยนริบบิ้นสีเขียวให้พวกเขา
ตวนหมิงกับหวังเสียงเห็นริบบิ้นสีเขียวเขียนว่า——[สี่แยกแรก...]
เครื่องหมายจุดไข่ปลานี้หมายความว่าประโยคนี้ยังไม่จบ นี่เป็นแค่ครึ่งประโยค
"สี่แยกแรกเป็นยังไง?" ตวนหมิงรีบถาม
เซิ่งเวิ่นอินยักไหล่: "ไม่รู้สิ"
หวังเสียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ส่งริบบิ้นคืนให้เธอ แล้วมองท้องฟ้าพูดว่า: "แม่น้ำจระเข้อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ถ้าออกเดินทางตอนนี้ น่าจะถึงภายในสองชั่วโมง"
เซิ่งเวิ่นอินลุกขึ้นพูด: "งั้นก็ไปกันเถอะ"
หกคนเดินกลับไปด้วยกัน
พอใกล้จะเย็น พวกเขาก็มาถึงแม่น้ำจระเข้ที่ว่านั้น
เซิ่งเวิ่นอินมองดูดวงตาจระเข้ที่โผล่พ้นน้ำมามากกว่าครึ่งจากก้นแม่น้ำ
กวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วถามหวังเสียงกับตวนหมิง: "ไม่เห็นริบบิ้นสีฟ้าเลยนี่"
ตวนหมิงพูด: "จระเข้มันเป็นตัวเป็นตน เมื่อก่อนเราพบมันที่นี่ แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันว่ายไปไหนแล้ว?"
"แล้วจะหาอย่างไร นี่มันเหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเลยนี่?"
"ตรงนั้น" ฉีซื่อเอ่ยขึ้นมาทันใด
เซิ่งเวิ่นอินรีบมองไปทางเขา: "ตรงไหน?"
ฉีซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องไปทางหนึ่ง สีหน้าเย็นชา: "หลุดแล้ว ตกลงไปในแม่น้ำ"
เซิ่งเวิ่นอินหันไปดู ก็เห็นก้นแม่น้ำที่เต็มไปด้วยโคลน มีจระเข้ตัวโตตัวหนึ่งทับริบบิ้นสีฟ้าครึ่งเส้นอยู่
เซิ่งเวิ่นอิน: "..."
ไม่ใช่แค่หลุด แต่ยังโดนทับอีก
ในค่ายพัก
ผู้กำกับรายการส่ายหัวพร้อมกับส่งเสียงเอ๊อะ อดพูดกับพันตรีติงที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้: "แกนี่มันหมาแท้ๆ ฉันไม่เชื่อว่าแกไม่คิดถึงสถานการณ์นี้มาก่อน ผูกริบบิ้นไว้ที่หัวจระเข้ คิดได้ไงเนี่ย ตอนนี้ริบบิ้นก็หลุดอีก แม่น้ำมีจระเข้เยอะแยะ ฉันว่าแกไม่อยากให้ข้อมูลนี้กับพวกเขาจริงๆ ใช่ไหม?"