เด็กหญิงตัวน้อยมองปากของชายที่ขยับเปิดปิดไม่หยุด เธอพยายามอย่างมากที่จะทำความเข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
ในที่สุด เธอก็เข้าใจ
แล้วเธอก็ตกใจกลัวจนลุกจากเก้าอี้ พุ่งตัวเข้าไปซ่อนใต้เตียงผู้ป่วย หดตัวลงไปอยู่ตรงมุมที่ลึกที่สุด
"เฮ้ย เป็นอะไรไปเนี่ย?"
"เวิ่นเวิ่น เวิ่นเวิ่นตัวดี ออกมาก่อนนะ"
ไม่ว่าคนข้างนอกจะหว่านล้อมยังไง เด็กหญิงก็ยังซ่อนอยู่ใต้เตียง ไม่ยอมออกมาอย่างเด็ดขาด
ต่อมาพวกเขาก็ย้ายเตียงออกไป
เด็กหญิงไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกแล้ว เธอร้องไห้ออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายเป็นครั้งแรก เธอร้องไห้จนตัวสั่นไปทั้งตัว ดวงตาสีดำเหมือนองุ่นดำของเธอมีน้ำตานองออกมามากมาย จนหน้าเล็ก ๆ ทั้งหน้าของเธอเปียกโชกไปหมด
"เวิ่นเวิ่นอย่าร้องไห้ เวิ่นเวิ่นอย่าร้องไห้นะ" ชายคนนั้นอุ้มเธอขึ้นมาอย่างลนลาน เช็ดน้ำตาให้เธอ พอเห็นเธอตัวสั่นมาก เขากลับยิ่งตกใจกว่าเธอเสียอีก
เด็กหญิงจับแขนเสื้อของผู้ชายไว้ นิ้วเล็ก ๆ ของเธอซีดขาว เสียงเด็ก ๆ ที่แหบแห้งและไม่เพราะจากลำคอที่ไม่ได้พูดมานานเอ่ยออกมา "...หนูไม่เอา"
"เวิ่นเวิ่นไม่เอาอะไร?"
"...หนูไม่ไป..."
ชายคนนั้นเงียบไป
คนที่อยู่ข้างหลังพูดขึ้นอีกว่า "เธอคงกำลังรอแม่ของเธอ ฝ่ายตำรวจหาแม่แท้ ๆ ของเธอเจอแล้ว แม่แท้ ๆ ของเธอน่าจะมารับเธอเร็ว ๆ นี้"
"เธอจะไม่มา" น้ำเสียงของชายคนนั้นเย็นลงทันที
เขาดูเหมือนจะโกรธ แต่ก็สงบลงได้เร็วมาก แล้วพูดกับเด็กหญิงในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ลุงฉีจะดูแลเวิ่นเวิ่นเหมือนพ่อของเวิ่นเวิ่น หรือว่าเวิ่นเวิ่นอยากดูรูปรูปพี่ชายไหม ลุงมีให้ดูนะ เป็นพี่ชายคนสวยมากเลย"
ชายคนนั้นหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ในช่องซ่อนของกระเป๋าสตางค์ เขาใส่รูปถ่ายของครอบครัวสามคนไว้
ในรูป ผู้ชายที่จริงจังเคร่งขรึมยืนอยู่ทางซ้าย ผู้หญิงที่สดใสสวยงามยืนอยู่ทางขวา ตรงกลางเป็นเด็กผู้ชายหน้าตาดีมีเสน่ห์ ใบหน้าละเอียดอ่อน แต่ดูเคร่งขรึมไม่ค่อยยิ้มแย้ม