ท้องฟ้าสลัวเริ่มมีแสงสว่างจางๆ
เมื่อเซิ่งเวิ่นอินออกมาจากเต็นท์ ก็เห็นฉีซื่อเดินออกมาจากเต็นท์ข้างๆ พอดี
เซิ่งซิงควางยืนอยู่หน้ากองไฟ ชี้ไปทางหนึ่งแล้วพูดกับพวกเขาว่า "เสียงมาจากทางนั้น"
เซิ่งเวิ่นอินหรี่ตามองไปทางนั้น
จากนั้นเดินไปหาเซิ่งซิงควางแล้วถาม "ยิงไปกี่ครั้ง"
เซิ่งซิงควางหันมามองเธอ กำลังจะตอบ แต่เสียงกลับติดอยู่ในลำคอทันที
เซิ่งซิงควางอ้าปากค้างมองหน้าเซิ่งเวิ่นอิน ราวกับถูกฟ้าผ่า
คอมเมนต์สดก็ราวกับถูกฟ้าผ่าเช่นกัน
——[??]
——[???]
——[??????]
เซิ่งเวิ่นอินมองเซิ่งซิงควางอย่างไม่เข้าใจ "หน้านายนั่นอะไรกัน เจอผีหรือไง?"
เซิ่งซิงควางถอยหลังหลายก้าว!
ชี้หน้าเธอแล้วถามอย่างตกใจ "เธอ...เธอ...เธอร้องไห้เหรอ?"
ฉีซื่อเดินเข้ามาพอดี เขามองดวงตาสีแดงก่ำของเซิ่งเวิ่นอินแล้วก็ชะงัก
เซิ่งเวิ่นอินเช็ดหน้าตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ "นอนท่าไม่ดี กดทับตาเอง ไม่ได้ร้องไห้ โง่หรือไง?"
เซิ่งซิงควางโดนด่า กว่าจะรู้สึกตัวรีบขอโทษ "ขอโทษๆ ฉันดูผิดเอง"
ฉีซื่อขมวดคิ้วอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร
เขามองใบหน้านิ่วคิ้วของเด็กสาวคนนั้น แล้วก็รู้ดีว่าเธอร้องไห้แน่ๆ
แต่...ทำไมล่ะ?
——[กดทับตาแบบนั้นเหรอ?]
——[ร้องไห้แน่ๆ ปลายจมูกก็แดง]
——[ดูเหมือนร้องไห้จริงๆ ด้วย แต่คำถามคือ ทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ วันนี้ฉันก็ต่อยคนพิการไปสองคน เศร้าจัง?]