การเป็นคนแรกของเธอ คือเกียรติของเขา
หลินเยี่ยนชิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตักเค้กชิ้นนั้นเข้าปากไปทีละคำจนหมดจาน
ก่อนจากไป เขาจ่ายค่าเค้กกับน้ำแก้วนั้นเรียบร้อย โดยสแกนจ่ายเอง
ตามปกติร้านจะมีพนักงานหน้าเคาน์เตอร์กับพี่ใหญ่ในครัวหนึ่งคน แต่วันนี้ทั้งคู่ไม่อยู่ ในร้านจึงเหลือเพียงเหวินถังคนเดียว เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้าน เธอเงยหน้าออกมาจากครัวหลังบ้าน เห็นหลินเยี่ยนชิงที่เปิดประตูกำลังจะออกไป เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงเบา
"คุณหมอหลิน ครั้งหน้าอย่าลืมกินข้าวเช้านะคะ"
ไม่อย่างนั้นมาอาการแบบเมื่อกี้นี้ซ้ำอีก น่ากลัวจะตาย
"อืม ดีครับ"
หลินเยี่ยนชิงหันหลังกลับมามองเหวินถัง ตอบรับเสียงต่ำ ไม่รู้ว่าเหวินถังได้ยินผิดหรือเปล่า เขารู้สึกเหมือนน้ำเสียงจะไม่เย็นชาอย่างที่เคย มีรอยยิ้มบาง ๆ ปนอยู่ด้วยซ้ำ
เหวินถังถอนสายตากลับ สะบัดหัวเบา ๆ
คงเป็นความรู้สึกหลอกตาแน่ ๆ
เธอก้มหน้านวดแป้งต่อ แต่ครู่เดียว ภาพของหลินเยี่ยนชิงที่นอนซบเก้าอี้เมื่อสักครู่ก็ผุดขึ้นในหัว
ผู้ชายจะดูดีขนาดนั้นได้ยังไง ใบหน้าซีดขาว ริมฝีปากแห้งนิด ๆ ความสง่ารอบตัวเย็นยะเยือก แต่ตอนที่ไม่สบายเมื่อกี้ กลับมีความบอบบางอยู่ในแวบเดียว
คุณหมอหลินคนนี้หล่อก็หล่อจริง แต่เนื้อตัวนี่ ทำไมดูบอบบางเกินไปหน่อยนะ
ไม่ใช่ว่าเป็นหมอหรือไง
ทำไมร่างกายตัวเองถึงอ่อนแอขนาดนี้?
เหวินถังไล่ความคิดมั่ว ๆ ออกไป ส่ายหัวเบา ๆ แล้วก็หันไปทำงานของตัวเองต่อ
หลังออกจากร้าน หลินเยี่ยนชิงไม่ได้กลับทันที เขานั่งอยู่ในรถ แล้วสายจากหัวหน้าแผนกก็เข้ามา
"ครับหัวหน้า ผ่าตัดบ่ายนี้กี่โมง"
"...ครับ ผมทราบแล้ว กำลังไปครับ"
เขาวางสาย พิงพนักเบาะ
ยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ติดอยู่ในรถ กลิ่นหวานของพีชกับชีสที่พาออกมาจากร้านเค้ก
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ เหมือนกลิ่นที่อยู่บนตัวเธอ
การกลับมาของหลินเยี่ยนชิง ทำให้ทั้งโรงพยาบาลรุ่ยเหอคึกคักขึ้นมาทันที
โดยเฉพาะพวกหมอสาวกับพยาบาลสาวที่ยังไม่มีแฟน นี่น่ะหรือ หลินเยี่ยนชิง คุณหมอหลินของเรานี่เอง
ชายหนุ่มประจำโรงพยาบาลรุ่ยเหอ หมอดาวระยับ
สูงขนาดนั้น หน้าตาดีขนาดนั้น หุ่นเข้ารูปขนาดนั้น ความสง่าขนาดนั้น แถมยังไม่ใช่ของโชว์ที่สวยแต่ใช้ไม่ได้ด้วย นี่คือคุณหมอหลินสมองใช้งานได้จริง ฝีมือผ่าตัดสุดยอด
แบบนี้น่ะเรียกว่าหล่อทั้งหน้า ฉลาดทั้งสมอง สำหรับคนทั้งโรงพยาบาลเป็นแรงดึงดูดถึงขั้นอันตราย
ถึงแม้คุณหมอหลินจะเป็นหนึ่งในหมอที่เย็นชาและเข้ายากที่สุดคนหนึ่งของโรงพยาบาลตามที่ทุกคนยอมรับ แต่มันก็ไม่ขัดขวางความยินดีและความร้อนแรงที่ทุกคนมีต่อการกลับมาของเขาเลย
ต่างจากความร้อนแรงของทุกคน หลินเยี่ยนชิงกลับยังเย็นเหมือนเครื่องจักรที่แม่นยำและเยือกเย็น ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้แม้แต่น้อย
เขาเดินเข้าห้องผ่าตัดตรงเวลาเป๊ะ ทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จ
ข้อมูลอาการของผู้ป่วย หัวหน้าแผนกได้คุยกับเขาไว้ก่อนแล้ว ตั้งแต่ก่อนกลับประเทศ
ผ่าตัดสำเร็จอย่างดี เมื่อเรื่องของตัวเองจบ หลินเยี่ยนชิงก็เลิกงานตรงเวลา
ช่วงนี้เหวินถังค้นพบสองเรื่อง
เรื่องแรก โจวหมู่ดูจะยุ่งมาก เวลากลับบ้านช้าลงทุกวัน เธอได้เจอหน้าเขาน้อยลงเรื่อย ๆ
เรื่องที่สอง เพื่อนของโจวหมู่อย่างคุณหมอหลิน หลินเยี่ยนชิง ดูเหมือนจะชอบกินของหวานกันจริง จำนวนครั้งที่เขามาร้านเธอก็เริ่มเพิ่มขึ้น
อาทิตย์นี้ เขามาแล้วสามครั้ง
ทุกครั้งที่มา ผู้ชายคนนี้จะนั่งตำแหน่งริมหน้าต่าง สั่งมูสพีชทุกครั้ง พร้อมน้ำอุ่นแก้วหนึ่ง
ตอนเธอยุ่ง เขาก็จะนั่งเงียบ ๆ คนเดียว ตอนเธอว่าง เขาก็จะคุยกับเธอ
ผู้ชายคนนี้พูดน้อย แต่เรื่องที่เธอเล่าเรื่องร้านนี้ เขาต่อกระทู้ได้หมด
เหวินถังรู้สึกว่าคนนี้แปลกไปนิดหน่อย
หมอหน้าอกแขนงไหน มาถามเรื่องร้านเค้กตั้งเยอะทำไม อาทิตย์นี้เขาถามเธอเรื่องต่าง ๆ มากกว่าที่โจวหมู่ถามตลอดสามเดือนซะอีก
แต่เหวินถังก็ไม่ได้คิดมาก ใบหน้าของหลินเยี่ยนชิงเย็นชาเกินไป เย็นจนคนไม่กล้าคิดอะไรเกินเลย
คืนวันศุกร์ เหวินถังปิดร้านเสร็จก็เวลาสี่ทุ่มแล้ว
เธอล็อกประตูเรียบร้อย โทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง เป็นข้อความจากโจวหมู่
【วันนี้มีงานสังคมจะกลับดึก ไม่ต้องรอฉันนะ】
เหวินถังมองข้อความนั้น ในใจไม่รู้ว่ารู้สึกอย่างไร
การแต่งงานของเธอกับโจวหมู่นี่...
ทั้งคู่แต่งมาได้แค่สามเดือน ไม่มีพิธีมงคล แค่จดทะเบียน
แต่ทำไมเหวินถังถึงรู้สึกว่าการแต่งงานนี้เริ่มมีบางอย่างผิดปกติแล้ว?
โจวหมู่ตอนนี้ กับตอนที่เขาไล่ตามเธอ โจวหมู่ที่อ่อนหวานโรแมนติกคนนั้น เหมือนเป็นคนละคนกันเลย
ช่วงนี้เขาดูเย็นชากับเธอขึ้นเรื่อย ๆ วันหนึ่งแทบไม่ได้เจอหน้ากัน ก็ยิ่งไม่ค่อยได้คุยกัน เหวินถังไม่รู้ว่าระหว่างเขากับเธอเกิดปัญหาอะไรขึ้น
ในเมื่อเธอแต่งงานเป็นครั้งแรก เจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก
คิดแล้ว เหวินถังส่งข้อความตอบโจวหมู่ไปหนึ่งแชท：【อืม ดีนะ กินเหลวน้อย ๆ นะ กลับเร็ว ๆ นะ】
ส่งข้อความไปนานมาก ฝ่ายนั้นก็ยังไม่ตอบ
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ในห้องหนึ่งของโรงแรม
โทรศัพท์ของโจวหมู่ถูกโยนวางไว้ข้าง ๆ มือของเขาถูกผู้หญิงจับแน่น "อาหมู่ อย่าไปเลย อยู่กับฉัน..."
โจวหมู่แหงนมองผู้หญิงเมาสุราบนเตียง มองมือของตัวเองที่ถูกเธอกำไว้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร
"ดี"
เหวินถังล็อกประตูเรียบร้อย ก้มหน้าเปิดแอปเรียกรถ กำลังจะเรียกรถกลับ
"คุณเหวินถัง"
ยังไม่ทันได้รถ รถคันหนึ่งก็แล่นมาจอดลงข้างเธออย่างช้า ๆ กระจกลดลง เผยใบหน้าเย็นชาแต่หล่อเหลาของหลินเยี่ยนชิง
"ขึ้นรถ"
เหวินถังได้ยินแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองคนที่มาเรียกอย่างแปลกใจ "คุณหมอหลิน? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ"
"แวะผ่าน"
"ขึ้นรถสิ ที่นี่ห้ามจอด"
"เวลานี้เรียกรถยาก ขึ้นมาสิ ฉันส่งกลับ โจวหมู่ฝากดูแลคุณไว้ด้วย"
หลินเยี่ยนชิงมองเหวินถังแล้วเอ่ยเสียงต่ำ เหวินถังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แอบมองแอปในมือถือ ตรงหน้ายังมีคนรอเรียกรถอีกกว่ายี่สิบคน สุดท้ายเธอก็เปิดประตูขึ้นไปนั่ง
เหวินถังลังเลอยู่แวบหนึ่ง แล้วก็เลือกนั่งที่เบาะหน้า
ถ้านั่งท้ายรถ เหมือนเอาคนอื่นเป็นคนขับรับจ้างจริง ๆ
"คุณหมอหลิน ขอบคุณค่ะ วันนี้รบกวนคุณมากเลย"
เหวินถังวางกระเป๋าไว้บนตัก นั่งลงอย่างเรียบร้อยที่สุด
หลินเยี่ยนชิงไม่รีบออกรถ เขาโน้มตัวเข้ามา เหวินถังตกใจหนัก ผู้ชายคนนี้ท่าทางไวเกินไป ทั้งตัวแข็งค้าง พอได้สติก็รีบถอยตัวหลบ ท้ายทอยจึงเข้าปะทะพนักเบาะเข้าอย่างจัง
"อย่าขยับ"
แขนที่แข็งแรงและมั่นคงของผู้ชายพาดข้ามตัวเธอ ดึงเข็มขัดนิรภัยฝั่งผู้โดยสารออกมา วินาทีที่เสียบล็อกจนเข้าที่ ริมฝีปากบางของผู้ชายแทบจะเปรอะผ่านใบหูของเธอ น้ำเสียงต่ำลึกจนเรียกว่าไม่จริง
"รัดให้แน่นนะ"
เหวินถังแข็งทื่อไปทั้งตัว
ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้เกินไป เธอได้กลิ่นไม้จันทน์ปนน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ บนตัวเขาชัดเจน ได้ยินลมหายใจของเขา อุ่น ๆ พัดมากระทบผิวหลังใบหูของเธอ
ผู้ชายถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว มือเรียวยาวที่สวยงามวางลงบนพวงมาลัย หันหน้ามองข้างหน้า เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"บอกที่อยู่"
เหวินถังได้สติ บอกชื่อหมู่บ้านที่พักไป
รถออกตัว ระหว่างทางทั้งคู่ต่างไม่พูดอะไร ในรถเงียบกริบ
วินาทีนั้น เหวินถังรู้สึกว่าคงเป็นความรู้สึกหลอกตาของเธอเอง ต้องเป็นเธอคิดมากเอง คุณหมอหลินแค่ช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างสุภาพเท่านั้น
แต่...ลมหายใจของผู้ชายที่พัดมาแตะใบหูเมื่อกี้นั้น มันร้อนเหลือเกิน
เหวินถังหันไปมองข้างนอกหน้าต่าง พยายามทำให้หัวโล่ง
"ถึงแล้ว"
น้ำเสียงต่ำที่ไพเราะลึกของหลินเยี่ยนชิงดังขึ้นเบา ๆ ในห้องโดยสาร เหวินถังได้ยินก็ไม่อยากจะเงยหน้ามองผู้ชายคนนี้ขึ้นมา
แสงไฟจากนอกหน้าต่างสาดส่องลงบนใบหน้าเขา สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบาง และแนวกรามล่างที่สมบูรณ์แบบ แต่ที่สวยที่สุดยังเป็นดวงตาคู่นั้น
แค่เพลียดสายตาครั้งเดียว เหวินถังก็รีบหลบสายตาทันที
"ขอบคุณค่ะคุณหมอหลิน ขับช้า ๆ นะคะ"
เหวินถังรื้อเข็มขัดนิรภัยออกอย่างรวดเร็ว เกรงว่าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว ผู้ชายคนนี้จะรื้อให้เสียเอง เธอลงจากรถ ทิ้งประโยคไว้แล้วหันหลังเดินไปเลย
"คุณเหวินถัง"
เสียงต่ำที่ดูเซ็กซี่ดังมาจากด้านหลัง ยังคงเย็นอยู่บ้าง แต่เหมือนมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
เหวินถังหันหลังกลับ
"พักผ่อนเยอะ ๆ นะ ฝันดี"
เหวินถังอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงมองผู้ชายตรงหน้า "อืม คุณหมอหลินก็เหมือนกันนะคะ"
หลินเยี่ยนชิงพยักหน้าเบา ๆ แล้วออกรถจากไป เหวินถังจึงยกเท้าเข้าหมู่บ้าน กลับถึงบ้าน บ้านก็ว่างเปล่าตามคาด โจวหมู่ยังไม่กลับมา
เธอก้มมองโทรศัพท์ ในห้องแชทของทั้งคู่ ข้อความที่เธอส่งไปก็ยังไม่ถูกตอบ
เหวินถังคิดแล้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งอีกแชทให้โจวหมู่ แต่ข้อความนั้นก็หายไปดุจหินถูกโยนลงทะเล
เหวินถังรอครึ่งชั่วโมง ฝ่ายนั้นก็ยังไม่ตอบ
เธอวางโทรศัพท์แล้วเข้าไปอาบน้ำ ครึ่งชั่วโมงต่อมาพอกลับเข้ามาในห้องนอน โทรศัพท์บนเตียงก็สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง
มีแค่ไม่กี่คำ：【คืนนี้ ไม่กลับ】
เหวินถังมองตัวหนังสือเหล่านั้น ในใจมีความรู้สึกคลุมเครือที่บรรยายไม่ถูก
เธอไม่ได้ตอบ วางโทรศัพท์ลง แล้วยกมือปิดไฟ
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ที่โรงรถห่างจากที่นี่ออกไปยี่สิบกิโลเมตร
ในรถ
หลินเยี่ยนชิงพิงพนักเบาะ เขาก้มมองมือของตัวเอง นิ้วชี้กับนิ้วกลางข้างขวา ตอนรื้อเข็มขัดนิรภัยเมื่อกี้ เคยแตะเข่าของเธอ
เขายกมือขึ้นเบา ๆ ลูบที่ริมฝีปากของตัวเอง ตรงนั้นยังคงมีอุณหภูมิของเธอ