ภายในห้องหม้อน้ำของเรือลาดตระเวนรบอ็อตโต อุณหภูมิสูงจัดแล้ว
หัวหน้าช่างเครื่องตะโกนจนสุดเสียง “เร่งมืออีก! ดันแรงดันขึ้นไป!”
พลประจำหม้อน้ำเปลือยท่อนบน ใช้พลั่วตักถ่านหินไร้ควันจากเวลส์สีดำมันวาวใส่เตาทีละพลั่ว
เปลวไฟเลียผนังเตา เข็มมาตรวัดแรงดันไอน้ำไต่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนหยุดนิ่งอยู่ตรงขอบเส้นแดง
บนดาดฟ้า ควันดำข้นจากปล่องพวยพุ่งเป็นเงาวาว ราวกับหางสีหมึกขนาดมหึมาลากยาวอยู่หลังท้ายเรือ
เรือลาดตระเวนรบอันทรงพลังลำนี้เร่งความเร็วขึ้นถึง 28 นอต ควันหนาทึบพ่นออกจากปล่องขณะแล่นเข้าประชิดข้าศึกอย่างรวดเร็ว เมื่อเทียบกับมันแล้ว เรือลาดตระเวนเบาระวางขับน้ำ 4,500 ตันก็เป็นได้แค่เรือลำเล็กจ้อย
การเดินเครื่องอย่างหักโหมอาจเพิ่มความเร็วเรือรบได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่จะสร้างความเสียหายที่ไม่อาจซ่อมคืนแก่หม้อน้ำและท่อไอเสีย
เรือรบใหม่ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องพวกนี้
เรืออ็อตโตยังใหม่ ไม่เคยผ่านศึกหรือได้รับความเสียหาย จะเร่งเครื่องเต็มที่แค่ไหนก็ยังรับไหว
ขอเพียงเข้าใกล้ในระยะ 13,000 หลา ก็ลองยิงสักนัดได้ หากยิงโดนก็สังหารข้าศึกได้
ความเร็ว 25 นอตเทียบกับ 28 นอต อีกฝ่ายหนีไม่พ้นแน่
“ระยะ 18,000 หลา”
“ระยะ 16,000 หลา”
“ระยะ 15,000 หลา”
“ระยะ 13,000 หลา เข้าสู่ระยะยิงหวังผลแล้ว”
พลวัดระยะรายงานข้อมูลให้ผู้บัญชาการเรือทราบ
อ็อตโตจับตาดูเบื้องหน้า ขณะระยะห่างระหว่างเรือทั้งสองลำลดลงเรื่อย ๆ จิตใจของเขากลับสงบนิ่งขึ้นทุกที
เขาเข้าสู่สภาวะจดจ่อกับการเข่นฆ่าในสงครามทางทะเล
เขาต้องการยิงปืนใหญ่ให้แม่นยำสักนัด ส่งราชนาวีหลวงขึ้นสวรรค์
ขณะนั้นเอง พลสังเกตการณ์ก็ชี้ขึ้นไปด้านบนอย่างกะทันหัน
“ผู้บัญชาการเรือ อีกฝ่ายชักธงหยุดยิงแล้วครับ”
ความรู้สึกจดจ่อขาดสะบั้นลงฉับพลัน ทำให้พลตรีอ็อตโตรู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง