บนรถยนต์ พลเรือเอกชเปมองเจ้าชายซัคเซิน
“ฝ่าบาท ต่อจากนี้เราควรหารือกันล่วงหน้าหรือไม่ครับ ว่าพรุ่งนี้จะรับมือกับที่ประชุมเฉพาะพระพักตร์อย่างไร?”
ซัคเซินนั่งนิ่งอยู่บนเบาะหลัง
เขาคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว
“ไม่ต้องกังวลเกินไป ผมคิดว่าจักรวรรดิคงแต่งตั้งคุณให้อยู่ในกระทรวงทหารเรือเหมือนเดิม ตำแหน่งน่าจะอยู่ระหว่างรองเสนาธิการใหญ่กับผู้บัญชาการกองเรือแกรนด์ดัชชีตะวันออกไกล”
“คงไม่ถึงขั้นเปลี่ยนแปลงระบบกองทัพเรือที่มีอยู่ และคงไม่เกี่ยวข้องกับกองเรือไฮซีส์มากนัก”
“แล้วมีแค่ผมคนเดียวหรือครับ?”
“สิ่งที่พวกเขารับปากได้ก็มีแต่ตำแหน่งลอย ๆ ให้เกียรติแต่ไร้อำนาจจริง พวกขุนนางในมาตุภูมิไม่มีทางยอมแบ่งอำนาจให้ผมง่าย ๆ หรอก”
“ค่อย ๆ ดูกันไป ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของจักรพรรดิวิลเลียม เราร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์”
รถยนต์จอดสนิทตรงหน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งบนถนนวิลเฮล์ม นาวาโทเบรนเนอร์ยืนรออยู่ที่ประตู
พอเห็นรถแล่นมา เขาก็รีบเข้าไปเปิดประตู
พระชายารัชทายาทที่นั่งรถคันหน้าลงมาเช่นกัน เธอแนะนำรายละเอียดของคฤหาสน์หลังนี้ พร้อมจัดคนรับใช้ไว้ 24 คน
“นี่เป็นคฤหาสน์ที่ฝ่าบาทพระราชทานให้เมื่อวันคล้ายวันเกิดปีที่แล้ว เจ้าชายประทับที่นี่ได้อย่างสบายใจนะคะ ถ้าชอบ ฉันยกให้คุณก็ได้ค่ะ”
ซัคเซินส่ายหน้าเล็กน้อย “ผมไม่ชอบแย่งของที่คนอื่นรัก ขอบคุณพระชายารัชทายาทเซซิลีอีกครั้งที่ต้อนรับครับ”
“พอทุกอย่างเข้าที่ในอีกสองสามวัน ผมจะให้คนไปซื้อบ้านส่วนตัวไว้พักประจำครับ”
เซซิลีมองซัคเซิน พลางคาดคะเนทรัพย์สินของอีกฝ่าย เขาครอบครองแกรนด์ดัชชีตะวันออกไกลและอาณานิคมผืนใหญ่ ตามเหตุผลแล้วล้วนเป็นดินแดนยากจน
แต่จากน้ำเสียงที่พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ เขาก็ไม่เหมือนคนขัดสนเงินทอง
เมื่อเข้าไปในคฤหาสน์ เซซิลีไม่ได้คิดจะกลับ ตรงกันข้าม เธอกลับให้สาวใช้ช่วยถอดชุดราตรี แล้วเปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านต่อหน้าซัคเซิน