"รองหัวหน้าหน่วย เรายังมีซองกระสุนเหลืออีกกี่ซอง?"
ร้อยโทบัคถามเสียงดัง มือที่กดปุ่มปืนกลของเขาเริ่มเป็นตะคริวเล็กน้อย
ปืนกลหนักสั่นสะเทือนไม่หยุด ยิงกระสุนออกไปหลายหมื่นนัด คอนกรีตนอกช่องยิงของป้อมปืนถูกความร้อนเผาจนเป็นรอยขาว
รองหัวหน้าหน่วยตรวจดูกระสุนแล้วรายงาน "รายงานร้อยโท เรายังมีซองกระสุนอีก 30 ซอง รวม 7,500 นัด ต้องการกำลังเสริมไหม?"
กระสุน 7,500 นัด ยังพอรับมือได้อีกระยะหนึ่ง ร้อยโทบัคคิดอย่างรวดเร็ว
"ให้ป้อมปืนอื่นๆ รายงานปริมาณกระสุนสำรองด้วย ถ้าใครมีกระสุนไม่ถึง 5,000 นัด ให้เติมกระสุนทันที"
"ฉันมั่นใจว่าการบุกของทหารญี่ปุ่นยังไม่จบ"
"จัดคนขึ้นไปลากศพทหารญี่ปุ่นออกไป มันบังแนวยิงของปืนกลฉัน"
ร้อยเอกวิลเดอร์ได้จัดทหารบริวารประมาณ 80 คนหามเปลขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือทหารญี่ปุ่น แต่เพื่อหามศพ
นำไปทิ้งลงคูน้ำข้างทาง ราดน้ำมันแล้วเผาทิ้ง
เพื่อป้องกันไม่ให้เน่าเหม็นจากน้ำฝน แล้วทำให้เกิดโรคระบาด
ชาวบ้านหนุ่มฉกรรจ์ที่รับสมัครมาจากคนท้องถิ่นของมังกร ต่างปิดจมูกเดินเข้ามา บางคนเซถลาไปอ้วกข้างทาง
ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวกับภาพที่เห็น
คล้ายกับโรงฆ่าสัตว์ มีซากสัตว์นอนเกลื่อนกลาด
บางตัวยังดิ้นรน
หายใจเข้าได้น้อย หายใจออกมาก จะช่วยหรือไม่ช่วยก็ไร้ประโยชน์ ตัวขาดครึ่งแบบนี้ จะช่วยให้รอดกลับมาได้ยังไง?
"ช่ว...ช่ว...ช่วยด้วย!"
เสนาธิการกองพลน้อยถือนาฬิกาทองคำ นาฬิกาทองคำเปื้อนเลือด ทำเอาลุงจางที่มาขนศพตัวสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความตกใจ