ข้อมูลระหว่างกองทัพญี่ปุ่นกับกองทัพเยอรมันนั้นไม่เท่ากัน
ในสายตาของพวกเขา กองกำลังป้องกันเมืองท่าน้ำเขียวกลายเป็นเต่าในถังไปแล้ว ทั้งทางบกและทางทะเลถูกปิดล้อม ขึ้นฟ้าก็ไม่มีทาง ลงดินก็ไม่มีประตู วันที่กระสุนหมดเสบียงหมดคงอยู่ไม่ไกล
ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มขุดหลุมปืนใหญ่ถาวรบนเขาฝูซาน ย่านจงเจียหวา และที่ราบสูงซื่อฟางอย่างไม่เกรงกลัว ปากกระบอกปืนทั้งหมดเล็งไปที่หลังคาป้อมและกำแพงด้านหลังที่อ่อนแอ
พวกเขาประเมินต่ำเกินไปว่ากองทัพเยอรมันอาจมีปืนใหญ่ฮาวอิตเซอร์ตอบโต้
ในการเลือกตำแหน่งฐานปืนใหญ่หนัก พวกเขาไม่ได้คำนึงถึงพลังการตอบโต้ของกองทัพเยอรมันมากนัก
การตัดสินใจของนายทหารฝ่ายเสนาธิการญี่ปุ่นมาจากข้อมูลภายนอก ตอนที่พวกเขาเก็บกวาดป้อมคอนกรีตรอบนอก ปืนใหญ่ของเยอรมันแทบไม่ตอบโต้เลย
นี่ไม่ใช่หลักฐานว่ากระสุนปืนใหญ่ที่เยอรมันเก็บไว้ไม่เพียงพอหรือ?
ถ้ามีกระสุน ทำไมไม่ตอบโต้ล่ะ?
ถ้าให้กองทัพญี่ปุ่นรู้เหตุผล พวกเขาคงเสียใจจนทรุด
เฉินโม่ไม่ต้องการเสียกำลังพล เขาจงใจโยนป้อมรอบนอกเหล่านี้ให้กองทัพญี่ปุ่นเก็บกวาด
ถ่วงความเร็วในการรุกของญี่ปุ่น รักษากำลังพล และประหยัดเวลาในการเสริมความแข็งแกร่งให้ป้อมปราการเมืองท่าน้ำเขียว
รูปแบบการเล่นแบบมหาเศรษฐี เป็นสิ่งที่คนจนอย่างทหารญี่ปุ่นไม่มีทางคาดคิดถึง
ในแผนการของเฉินโม่ อาวุธเด็ดยังไม่ถูกหยิบออกมา การต่อสู้ที่แท้จริงยังไม่เริ่ม
ป้อมรอบนอกเป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น
กระสุนปืนหลายล้านนัด กระสุนปืนใหญ่นับหมื่นนัดเตรียมพร้อมแล้ว รอเพียงกองทัพญี่ปุ่นบุกโจมตีครั้งใหญ่ เพื่อให้พวกมันได้เสียเลือดเสียเนื้ออย่างหนัก