ผู้จัดการโรงงานสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น คำเตือนของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงสงครามจี้จุดได้ตรงทีเดียว
เขายิ้มพลางอธิบายว่า “คงกำลังยุ่งกับเรื่องในโรงงานแน่นอน ปืนใหญ่ที่แนวหน้าต้องการเร่งรัดมาจนแทบจะทวงกันถึงหน้าประตูบ้านแล้ว ทุกเช้าพอลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือปืนใหญ่ ปืนใหญ่ แล้วก็ปืนใหญ่”
“ดวงตาคู่นี้แทบจะกลายเป็นรูปปืนใหญ่ไปแล้ว”
ซัคขัดขึ้นว่า “ไปกันเถอะ ไปดูสายการผลิต”
น้ำเสียงของเขาไร้อารมณ์ แต่ฟังออกว่าไม่พอใจอย่างมาก
สายการผลิตสำคัญกว่า เรื่องนี้พอเข้าใจได้
แต่ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังยุ่งกับสายการผลิต หึ เจ้าชายอย่างฉันก็ไม่ใช่คนที่ใครจะมาลองดีได้
ฮูเกนแบร์กพยักหน้า ก่อนหันนำทุกคนลึกเข้าไปในเขตโรงงาน
ระหว่างเดิน เขาอธิบายไปด้วยด้วยความเร็วสูง ล้วนเป็นศัพท์เทคนิคทั้งนั้น ทั้งโลหะผสมนิกเกิลโครเมียม ทั้งเส้นโค้งแรงดันของกระบวนการอัดรัดลำกล้องปืน
จงใจเลือกแต่คำที่คนนอกฟังไม่รู้เรื่องมาพูด
เพื่อแสดงความเชี่ยวชาญของตัวเอง และขับเน้นให้เห็นว่าเจ้าหน้าที่ที่มาตรวจโรงงานไร้ความสามารถเพียงใด
โฮเอินบอร์นที่เดินตามหลังขมวดคิ้วแน่น
ไอ้หนุ่มนี่ ฉันสนใจกำลังการผลิต ไม่ใช่ศัพท์เทคนิคพวกนั้น
ฉันอยากรู้ว่าพรุ่งนี้จะผลิตปืนใหญ่ได้กี่กระบอก ยอดสั่งซื้อที่ยังขาดอยู่อีกเท่าไร แล้วคำสั่งซื้อที่เหลือจะส่งมอบได้เมื่อไร
ใครจะสนว่านายรัดลำกล้องปืนใหญ่ยังไง
ตอนเดินผ่านโรงตีเหล็ก ซัคสังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง ลำกล้องปืนที่กำลังผลิตอยู่บนสายพานส่วนใหญ่เป็นปืนใหญ่สนามของกองทัพบก ขนาด 17 และ 21 เซนติเมตร
แล้วความคืบหน้าการผลิตปืนใหญ่เรือขนาด 380 มิลลิเมตรที่กองทัพเรือต้องการล่ะ ทำไมถึงไม่เห็นเลย?
“ฮูเกนแบร์ก ทำไมผมไม่เห็นโรงงานผลิตปืนใหญ่เรือ อยู่ที่ไหน?”
“ฝ่าบาท การตีขึ้นรูปลำกล้องปืนขนาด 38 เซนติเมตรใช้เวลานาน และกินเวลาการใช้งานเครื่องจักรมาก ตอนนี้เครื่องคว้านในโรงงานส่วนใหญ่จัดสรรให้ปืนใหญ่ขนาด 15 เซนติเมตรของกองทัพบกแล้วครับ