“ก็ได้ ดูท่าการจะรู้ความลับสุดท้าย ข้าจำต้องรีบไปเยือนตระกูลหยวนของพวกเจ้าเสียแล้ว ฮ่าฮ่า!”
หลินหรานก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ยังไงความลับสำคัญที่สุดของตระกูลเขา จะไม่ยอมบอกกับตน ก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว
“อะไรนะ จริงสิ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าสงสัยมาตลอด นั่นคือท่านหลินได้แผ่นทองคำนี้มาจากไหนกันแน่?” หยุนเฟิงหยิบแผ่นทองคำบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเอ่ยถาม
ก็เพราะเมื่อสืบพบว่าแผ่นทองคำสูญหายไปในภาคใต้ ตระกูลหยวนก็ส่งคนออกตามหาไม่หยุดหย่อน ทั้งที่ใหญ่และเล็กไล่ไปทุกแห่ง แม้แต่อาณาจักรลับแห่งภาคใต้ที่ลึกลับที่สุดก็ยังเข้าไปค้นหา
แต่น่าเสียดายที่สุดท้ายก็ไม่พบสิ่งใดเลย แล้วหลินหรานได้มันมาจากไหนกัน?
“ฮ่าฮ่า พูดออกไปเจ้าอาจไม่เชื่อ ข้าได้มาโดยบังเอิญจากชายแก่จรจัดขี้เมาคนหนึ่ง ครั้งนั้นเมื่อสังเกตเห็นว่าเขามีแผ่นทองคำสลักอักษร 'หยวน' ติดอยู่ ข้าจึงขอมาจากเขา ถ้าไม่ได้ข้าขัดขวางเอาไว้ คงถูกเขาแลกเป็นเหล้าไปนานแล้ว”
“ครั้งนั้นข้ายังคิดว่าชายแก่จรจัดขี้เมาคนนั้นจะเป็นคนของตระกูลหยวนพวกเจ้า แต่ตอนนี้คิดดูแล้ว คงไม่ใช่ อาจเป็นแค่เขาเก็บได้โดยบังเอิญก็เป็นได้” หลินหรานยิ้มแล้วกล่าว
“ได้มาจากชายแก่จรจัดขี้เมา?”
“เฮ้อ ไม่คิดเลยว่าบัญญัติประมุขตระกูลที่ตระกูลหยวนของข้าฝากฝังตามหามารเกือบร้อยปี สุดท้ายกลับตกไปอยู่ในมือของชายจรจัดขี้เมาคนหนึ่งในภาคใต้แบบนี้ เรื่องนี้ถ้าเล่าให้ใครฟัง คงไม่มีใครเชื่อกันสักเท่าไร”