“ราวๆ ยี่สิบห้าปีเลื่อนขั้นเป็นเก้าดาว...”
“หลิน...อาจารย์หลิน ท่านไม่ได้หลอกข้ากระมัง ขนาดพรสวรรค์ของข้าก็ทำได้หรือ?”
เซียวหงได้ยินคำพูดของหลินหรานแล้วเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
เซียวหงรู้ดีว่าตนเองมีค่าแค่ไหน ตัวเองไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์ที่มีพรสวรรค์เลย ไม่สามารถเทียบกับซือถูเฟิง ซูเสี่ยว พวกนั้นได้ สำหรับเซียวหงแล้ว ขอแค่ชาตินี้มีโอกาสได้แตะขอบเขตของเก้าดาวก็พอแล้ว ไม่อยากแม้แต่จะหวังว่าจะได้เป็นผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวจริงๆ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเลื่อนขั้นเป็นผู้แข็งแกร่งเก้าดาวตอนอายุประมาณยี่สิบห้าปี ถ้าเป็นเมื่อก่อน เซียวหงต้องคิดว่านี่เป็นเรื่องตลกแน่นอน
แม้แต่เซียวเม่ยที่อยู่ข้างๆ ก็เงียบสนิท แล้วจ้องมองหลินหรานด้วยความตกตะลึง
“ได้สิ ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์หลินแล้ว ข้าก็จะไม่หลอกเจ้าอยู่แล้ว”
หลินหรานยิ้มให้เซียวหงแล้วพูด
“วิชาลับโบราณอันล้ำค่านี้ ท่านหลินน้อยมอบให้ตระกูลเซียวของเราโดยตรง นับเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงต่อตระกูลเซียวของเรา”
“ต่อไปตราบใดที่ข้าเซียวเจิ้นยังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีใครกล้ามาทำร้ายครอบครัวของท่านได้ ไม่อย่างนั้นข้าเซียวเจิ้นต้องถูกฟ้าดินทำลาย!”
เซียวเจิ้นลุกขึ้นยืนในตอนนี้ แล้วคารวะหลินหรานด้วยการยกมือประสาน พูดอย่างจริงจัง
สำหรับตระกูลเซียวของพวกเขา จุดบกพร่องที่ใหญ่ที่สุดคือไม่มีผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวในตระกูล แม้แต่เซียวหวน บุตรชายคนโตของเซียวเจิ้น ที่แข็งแกร่งที่สุดและได้รับการยอมรับว่ามีพรสวรรค์มากที่สุด ก็มีเพียงระดับพลังแปดดาวเท่านั้น
ดังนั้นต่อให้ตระกูลเซียว กลุ่มบริษัทเซียวจะร่ำรวยและมีอำนาจมากเพียงใด ก็สามารถเลี้ยงดูผู้แข็งแกร่งเก้าดาวได้มากมาย แต่ก็ไม่อาจก้าวขึ้นเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนั้นได้ เพราะวิชาลับโบราณอันยิ่งใหญ่หลายอย่าง ต่อให้มีเงินมากเพียงใดก็ไม่สามารถได้มา ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น ภาคใต้ต้องเป็นตระกูลเซียวที่โด่งดังที่สุด ไม่ใช่ตระกูลมู่หรง