ส่วนหมาจันทรามายาที่เหลือก็ห่างจากสัตว์อสูรเก้าขั้นเพียงก้าวเดียว แต่หลินหรานก็ไม่ได้ร้อนใจนัก เพราะในช่วงเวลานี้ แก่นเลือดมารเปล่าที่หลินหรานครอบครอง ได้ดูดซับพลังมารไว้มากมายแล้ว พร้อมจะใช้กับหมาจันทรามายาได้ทุกเมื่อ
เวลาประมาณ 10 โมงเช้า หลินหรานกำลังหลอมชุดเกราะให้ลูกค้าอยู่ จู่ๆ ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามา
"อาจารย์หลิน เรื่องของท่านจัดการเรียบร้อยแล้ว" ปลายสายคือเสียงของเซียวหง
"ได้เลย สมกับเป็นคนมีความสามารถจริงๆ" หลินหรานได้ยินดังนั้นก็ดีใจขึ้นมาทันที
"อย่างนี้สิ ตอนเย็นข้าก็พอมีเวลา จะแวะไปชี้แนะท่านอีกสักหน่อย"
หลินหรานคิดจะให้เซียวหงส่งโฉนดร้านกับกุญแจมาให้ตรงๆ แต่ครั้นคิดไปคิดมา เขาช่วยเรามากขนาดนี้ ถ้าเราไม่แสดงน้ำใจอะไรบ้าง ก็ดูไม่เข้าท่า
"ดีเลย คืนนี้ข้าจะรออาจารย์หลิน" เซียวหงได้ยินว่าหลินหรานจะมาชี้แนะตนเองอีก ก็ดีใจเป็นที่สุด
"งั้นเวลาเดิม สถานที่เดิม"
พูดจบ หลินหรานก็วางสาย แล้วกลับไปทุ่มเทกับงานหลอมชุดเกราะต่อ
......
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักท้องฟ้าก็มืดลง หลินหรานดูเวลาเห็นว่า 7 โมงกว่าแล้ว จึงไม่รีรออยู่ในร้านอีก หลังจากตั้งตัวแทนผู้จัดการร้านและตัวแทนอีกคนหนึ่งแล้ว ก็เดินออกจากร้านไปทันที
นี่เป็นการออกนอกบ้านครั้งแรกของหลินหรานในสองสามวันนี้ ไม่รู้ว่าเพราะโฉนดร้านค้าบนถนนสายนี้ถูกเรียกคืนหมดแล้วหรือไม่ ถนนสายที่หลินหรานอยู่ตอนนี้เงียบเป็นพิเศษ รอบข้างไม่ว่าจะเป็นร้านค้าหรือบ้านเรือน ต่างก็เงียบสงัด แม้แต่ไฟในบ้านก็ไม่มีแสงสว่าง