“ก็เพราะร่างสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์เจ็ดนักสวรรค์นี่เอง ข้ายังงงอยู่ว่าทำไมพลังสายฟ้าเหล่านี้ซึมเข้าร่างแล้วถูกลูกแก้วสายฟ้าดูดกลืนไปเองโดยอัตโนมัติ”
“ข้านึกว่าทุกครั้งต้องอัดกระชับเองซะอีก” หลินหรานยิ้มแล้วพูด
“เช่นนั้นก็จงเตรียมฝึกเคล็ดควบลมเฉียนหยวนเสียเลย”
หลินหรานมองไปยังสายลมส่งผ่านที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แล้วกล่าวว่า “คงต้องเข้าไปข้างในนี้สินะ”
“ใช่แล้ว เมื่อเจ้าผ่านประตูส่งผ่านนี้เข้าไป เจ้าจะรู้ว่าควรดูดกลืนพลังธาตุลมในอากาศอย่างไร” มังกรบรรพกาลม่วงฮวงเหลือบมองอย่างมีเลศนัยแล้วยิ้ม
เมื่อเห็นสีหน้าแปลกประหลาดของมังกรบรรพกาลม่วงฮวง หลินหรานก็รู้ทันทันที
ชัดเจนว่าการเข้าไปข้างในนั้นย่อมไม่มีอะไรดี บางทีอาจมีสิ่งที่เหมือนบึงสายฟ้าครั้งก่อนรอเข้าอยู่
แต่เพื่อฝึกเคล็ดควบลมเฉียนหยวน หลินหรานก็ขบเขี้ยวขบฟัน แล้วก้าวเข้าไปในประตูส่งผ่านทันที
มังกรบรรพกาลม่วงฮวงเห็นหลินหรานเข้าไปแล้ว ก็ส่งตามติดเข้าไปในประตูส่งผ่านเช่นกัน
......
“อ๊าก!”
หลินหรานเพิ่งก้าวออกจากประตูส่งผ่าน รอบด้านก็ก่อตัวเป็นเหวลมมากมาย จากเหวลมเหล่านั้นพุ่งออกมาเป็นใบมีดลมนับไม่ถ้วน ฟันหลินหรานจนบาดเจ็บทั่วร่าง เลือดเนื้อกระเจิงกระจาย
“นี่คือสิ่งที่เจ้าว่าเจ้าจะรู้ว่าดูดกลืนพลังธาตุลมอย่างไรงั้นรึ!” หลินหรานฝืนความเจ็บปวด ส่งสายตาขวับไปยังมังกรบรรพกาลม่วงฮวง