“ตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งภาคใต้นั้น ใครต่อใครก็ล้วนรู้กันดี ย่อมไม่พ้นตระกูลมู่หรง ผู้ครองวิชาลับโบราณอย่างวิชามิ่งอ๋อง ที่เคยถูกยกให้เป็นสัญลักษณ์ของพวกเจ้าแห่งภาคใต้ และด้วยเหตุนี้เองจึงไม่เป็นที่ชื่นชมของคนจากภาคอื่น”
“แต่วันนี้ที่ข้าได้เห็นท่านหลินกรีดแสดงวิชาลับโบราณสายสายฟ้านี้ออกมา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครกล้าดูถูกภาคใต้อีกต่อไป นับแต่วันนี้เป็นต้นไป วิชาลับโบราณของท่านหลินวิชานี้ จักเลื่องชื่อทั่วทั้งดาวทะเลครามเป็นแน่”
“ท่านหลินจะโปรดบอกข้าได้หรือไม่ว่า วิชาลับโบราณนี้มีนามว่าอะไร?” หยางหานถามอย่างเปี่ยมความอยากรู้
“เจ็ดศาสดาเหล่ย์หมิงถี่ วิชาลับโบราณที่ไม่ด้อยไปกว่ามรดกสืบทอดของตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งภาคใด ๆ เป็นสัญลักษณ์แห่งภาคใต้ของข้า!”
หลินหรานไม่แอบแฝงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว เอ่ยตอบออกมาโดยตรง
นี่ไม่ใช่การพูดโวหารฟูมฟายของหลินหรานแต่อย่างใด หากพูดกันอย่างเคร่งครัดตามหลักแล้ว ภาคใต้แท้จริงคือห้วงเหวสายฟ้ากึกก้องแห่งยุคโบราณนั่นเอง ที่เจ็ดศาสดาเหล่ย์หมิงถี่ไม่ถูกสืบทอดต่อมา ก็เพราะเส้นทางการบำเพ็ญยากลำบากเหลือเกิน แทบจะไม่มีทางสำเร็จได้เลย
จวบจนหลินหรานปรากฏตัวขึ้น วิชาลับโบราณที่ควรจะส่องประกายเกรียงไกรกลางภาคใต้วิชานี้ จึงได้ปรากฏโฉมขึ้นอีกครั้ง
“เช่นนั้นเอง”
“งั้นเราก็เริ่มกันเลย!”
หยางหานพยักหน้าเบา ๆ ทันใดนั้นแววตาก็แข็งกร้าวขึ้นทันที
ครั้งก่อนนั้นเป็นเพียงการท้วงถ้อยคำชื่นชมเท่านั้น แต่การประลองก็ต้องจริงจัง จากนั้นหยางหานสะบัดมือขวาเบา ๆ ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสไร้เมฆก็หม่นหมอง พายุหิมะพัดกระหน่ำลงมาทันที ร่างของหยางหานลอยขึ้นสู่กลางอากาศ