"ในเมื่อตัวจริงของเจ้ายังไม่อาจจากที่ไหนไปได้ มอบแก่นเลือดให้ข้าสักหยดก็คงไม่เป็นไรกระมัง?"
หลินหรานมาหานกฟีนิกซ์เฒ่าตัวนี้ เป้าหมายหลักก็เพื่อแก่นเลือดบนร่างกายของมัน เพื่อให้ซื่อหงกวงเหอของตนวิวัฒนาการได้อย่างราบรื่น หลินหรานจึงเอ่ยปากตรง ๆ
"จะให้แก่นเลือดเจ้าหรือ?" จื่อเยี่ยเลี่ยเฟิงลังเลอยู่นิดหน่อย ท่าทางเหมือนกำลังทุกข์ใจไม่น้อย
หลินหรานเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไรนัก อย่างน้อยมันก็พูดไปก่อนหน้านี้แล้วว่า ตัวจริงของจื่อเยี่ยเลี่ยเฟิงอ่อนแอมาก ในสถานการณ์เช่นนี้หากต้องเสียแก่นเลือดไปอีกหยดหนึ่ง ย่อมส่งผลกระทบไม่น้อยจริง ๆ
"จะให้เจ้าก็ได้ แต่เจ้าต้องรับปากคำขอหนึ่งของข้า" จื่อเยี่ยเลี่ยเฟิงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที รีบเอ่ยขึ้น
"ไม่เป็นไร ตราบใดที่ข้ามีความสามารถ ก็ยอมรับปากคำเจ้าได้ทั้งหมด"
เมื่อได้ยินว่าจื่อเยี่ยเลี่ยเฟิงยอมเสียแก่นเลือดหนึ่งหยด หลินหรานก็ตื่นเต้นในทันที
นี่คือนกฟีนิกซ์เฒ่าที่มีชีวิตอยู่มาหนึ่งแสนปี เรียกได้ว่าเป็นฟีนิกซ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในดาวทะเลครามในตอนนี้ แก่นเลือดของมันหนึ่งหยด จะแข็งแกร่งถึงขั้นไหนกันเล่า
เกรงว่าคงทำให้ซื่อหงกวงเหอของตนกลายเป็นสัตว์อสูรเผ่าฟีนิกซ์ที่น่ากลัวได้ในพริบตา
"ดี!"
จื่อเยี่ยเลี่ยเฟิงพูดจบก็หลุดออกจากสระลาวาทันที จากนั้นในปากก็พ่นลำแสงเพลิงออกมา พุ่งตรงไปยังกำแพงหินด้านหนึ่ง
ตูม!—
กำแพงหินแตกกระจาย เผยให้เห็นรูเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
จากนั้นจื่อเยี่ยเลี่ยเฟิงก็พาหลินหรานและสัตว์อสูรดอกกุหลาบเข้าไปในถ้ำหินเล็ก ๆ แห่งนั้น