"เป็นไปไม่ได้ ต่อให้สัตว์กินฝันตัวนี้แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่มีทางหลบหมัดน้ำแข็งขั้วโลกได้"
"เมื่อครู่ต้องโจมตีโดนแน่นอน แต่ที่น่าแปลกคือทำไมกลับไม่มีผลอะไรเลย?"
เยว่อ้าวอันมิได้เสียใจที่แพ้ในยกนี้ ทว่าเพียงสงสัยว่าทำไมสัตว์กินฝันถึงปลอดภัยดี
"หรือว่า..." ดวงตาเยว่อ้าวอันเป็นประกายในขณะนั้น จ้องไปที่หลินหรานแล้วเอ่ย "ข้าเข้าใจแล้ว ปัญหาอยู่ที่วิชาเสริมพลังที่เจ้าใช้เมื่อครู่ต่างหาก!"
"หากข้าเดาไม่ผิด วิชานั้นไม่น่าจะเป็นบ้าคลั่ง"
เยว่อ้าวอันเอ่ยด้วยความไม่ยอมแพ้ "หมัดน้ำแข็งขั้วโลกเมื่อครู่โจมตีโดนจริง ทว่าโดนเพียงภาพหลอนของสัตว์กินฝันเท่านั้น"
"ที่สัตว์กินฝันมีความเร็วขนาดนี้ได้ เห็นชัดว่าเจ้าคงใช้วิชาเสริมพลังอันน่าทึ่งวิชาหนึ่ง"
"โอ้! ไม่เลวนี่ เห็นทีจะไม่โง่เท่าไรนัก" หลินหรานหัวเราะเย็น โดยมิได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
อันที่จริงอสูรกายคลุ้มคลั่งนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นวิชาลับโบราณ หลินหรานไม่เคยบอกผู้ใด ท่ามกลางสายตาพวกเขา ก็เป็นเพียงวิชาเสริมพลังที่เหนือกว่าบ้าคลั่งเท่านั้นเอง
"ต้องยอมรับว่าเจ้าทำได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ"
"แต่เจ้าก็ทำให้ข้าโกรธได้สำเร็จเช่นกัน ต่อไปนี้ เจ้าจะต้องชดใช้ผลกรรม"
สายตาเยว่อ้าวอันเริ่มเคร่งขรึมทันทีในยามนั้น ที่แท้เมื่อครู่ตนก็ดูเบาเกินไป
คิดว่าหลินหรานผู้นี้คงไม่แข็งแกร่งนัก แต่มาบัดนี้เห็นชัดว่าตนคิดผิดมหันต์
หากไม่ใช้วิธีบางอย่าง เกรงว่าตนคงต้องพ่ายแพ้ให้เขาจริง ๆ
"มีความสามารถอะไรก็รีบใช้มาเถิด อย่ามัวพร่ำเพ้อ"