“ได้ ข้าจะพาเจ้าไปพรุ่งนี้”
“อ้อ ข้าชื่อเจียงมู่มู่ เรียกข้าว่ามู่มู่ก็พอ” เจียงมู่มู่ยิ้มให้หลินหราน แล้วเอ่ยขึ้น
หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ดึกมากแล้ว เราพักผ่อนกันเถิด”
จากนั้น หลินหรานก็ไม่คิดอะไรอีก รีบเข้าสู่สภาวะฝึกพลังทันที
เพราะมีนักฝึกสัตว์อีกคนอยู่ใกล้ ๆ หลินหรานจึงไม่ได้เปิดใช้ตำราญาณวิญญาณและเคล็ดหวนกุยอย่างเต็มกำลัง เพื่อไม่ให้นางรู้สึกอึดอัด
......
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันใหม่ก็มาถึง
เจียงมู่มู่ตื่นแต่เช้า ไม่รู้ไปหาอาหารมาจากไหน เตรียมอาหารเช้าไว้ให้หลินหราน
หลินหรานที่กำลังฝึกพลังอยู่ ต้องได้กลิ่นหอมของอาหาร จึงตื่นขึ้น
“เจ้าพกภาชนะและเสบียงมากมายขนาดนี้ไปทุกที่เลยหรือ?” มองดูขวดโหลเบื้องหน้า หลินหรานประหลาดใจเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม
“จำใจต้องเป็นเช่นนี้ ในบ้านก็ไม่มีใคร ข้าออกมาทีก็ต้องอยู่เป็นครึ่งปี จึงต้องเตรียมภาชนะกับเสบียงไว้มากมาย” เจียงมู่มู่ตอบพลางจัดแจงอาหารเช้าไปด้วย
“บ้านเจ้าอยู่ที่เมืองเยว่หลินไม่ใช่หรือ? พ่อแม่เจ้าล่ะ?” หลินหรานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ท่านทั้งสองเสียชีวิตแล้ว พวกท่านเป็นนักล่าขุมทรัพย์ เมื่อหลายปีก่อนเข้าสู่รอยแยกกาลอวกาศแห่งหนึ่ง แล้วก็ไม่มีวันกลับออกมา” สีหน้าเจียงมู่มู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ เอ่ยออกมา