"ขออภัยด้วยนะ ข้าแพ้แล้ว" กั่วจ้านเดินเข้ามาเป็นคนแรก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกรงใจ
"โธ่ ไม่เป็นไรหรอก เราทุกคนยังหนุ่มสาว โอกาสในวันหน้ายังมีเหลือเฟือ ไม่ต้องรีบอะไร" ซือถูเฟิงรีบเดินมาปลอบใจทันที
คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ต่างพากันเข้ามาปลอบโยน
ยังไง ๆ ก็ถือเป็นคนบ้านเดียวกัน เวลาอยู่ต่างถิ่นย่อมต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
"หลี่อวี่เชียนนั้นระดับพลังไม่เลวเลย ยิ่งสัตว์อสูรขั้นเก้าตัวนั้นก็ทรงพลังยิ่งนัก เจ้าแพ้ให้มันก็ไม่น่าอายอะไร" หลินหรานตบบ่าเขาเบา ๆ กล่าว
"เฮ้อ! น่าเสียดายเกราะอสูรที่เจ้าหล่อหลอมให้ ข้ายังไม่ทันได้แสดงพลังเต็มที่เลย" กั่วจ้านหันไปมองหลินหรานด้วยท่าทางเก้อเขิน
ก่อนการแข่งขันเขาตั้งใจวิ่งไปที่ร้านค้าของหลินหรานโดยเฉพาะ เพื่อให้หล่อหลอมเกราะอสูรชุดหนึ่ง คิดว่าจะได้อันดับที่ดีกว่านี้ ผลกลับพ่ายแพ้ยับให้แก่หลี่อวี่เชียน ชะงักเชียว
"ไม่เป็นไร ยังมีโอกาสอีก" หลินหรานปลอบใจ
กั่วจ้านเศร้าใจอยู่ชั่วครู่ก็วางใจได้ ยังไงตนเองก็ยังหนุ่มเพียงวัยยี่สิบต้น ๆ เวลาข้างหน้ายังยาวไกล ไม่จำเป็นต้องเร่งเอาชัยชนะชั่วขณะนี้
ต่อมาโอวเฉินก็เดินเข้ามา
ต่างจากกั่วจ้าน โอวเฉินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า
"เป็นอย่างไรบ้าง เงี่ยงทองมังกรดินของข้าใช้ได้ใช่ไหม! ฮ่าฮ่า!" โอวเฉินกล่าวอย่างภาคภูมิ
"ท่าทีสง่างามมาก น่าเสียดายที่ระดับพลังต่ำไปหน่อย มังกรดินเกราะทองตัวนี้อยู่เพียงขั้นแปดชั้นบน ถ้าเจ้าเป็นนักฝึกสัตว์แปดดาวเหมือนกัน ก็คงน่ากลัวจริงจัง"