“ค้นพบอะไรบ้าง?”
หลินหรานเห็นบรรพชนมังกรม่วงฮวงทำท่าทางเช่นนั้น จึงรีบถามทันที
“เหล่าสิ่งนี้จะสามารถปกปิดพลังอำมหิตแห่งปีศาจมายาเอาไว้โดยไม่ให้ใครรับรู้ได้ ก็เพราะภายในกายของพวกมันถูกฉีดสิ่งใดสิ่งหนึ่งเข้าไปน่ะสิ”
“แถมยังถูกบังคับฉีดเข้าไปตั้งแต่วินาทีที่พวกมันกลายเป็นมนุษย์มาร ดังนั้นพลังอำมหิตแห่งปีศาจมายาเหล่านั้นตั้งแต่ต้นจึงถูกรวบรวมอยู่ภายในสิ่งนั้นเพียงจุดเดียว ไม่ได้กระจายออกมา”
“พูดให้ง่ายก็คือ เหมือนกับไข่มุกสายฟ้า ไข่มุกลม และไข่มุกมืดในกายของเจ้านั่นแหละ พลังธาตุทั้งหลายถูกรวบรวมอยู่ข้างใน เช่นเดียวกัน พลังอำมหิตแห่งปีศาจมายาก็ถูกรวบรวมอยู่ในสิ่งนั้น จะแผ่ออกมาเมื่อถึงเวลาใช้งานเท่านั้น”
“เมื่อครู่นี้พอเหล่ามนุษย์มารถูกเจ้าสับสังหาร สิ่งนั้นก็แตกสลาย พลังอำมหิตแห่งปีศาจมายาจึงแผ่ออกมาจากสิ่งนั้นทั้งหมด ข้าจึงรับรู้ได้สำเร็จ” บรรพชนมังกรม่วงฮวงอธิบาย
“แล้วสิ่งนั้นมันจะเป็นอะไรกันแน่? มีวิธีรับรู้ล่วงหน้าได้หรือไม่?”
หลินหรานได้ฟังดังนั้น คิ้วก็ขมวดมั่นทันทีแล้วถามต่อ
“ได้ก็ได้จริง เพียงแต่ข้าในบัดนี้ยังทำไม่ได้”
บรรพชนมังกรม่วงฮวงถอนใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “จวบจนข้าสืบทอดพลังแห่งเทพมังกรจนสมบูรณ์ เมื่อนั้นจะสามารถครอบคลุมทั่วทั้งดาวทะเลคราม แล้วค้นหาเหล่ามนุษย์มารที่ปกปิดพลังอำมหิตแห่งปีศาจมายานี้ออกมาได้ทั้งหมด”
“เช่นนั้นหรือ...”
หลินหรานได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้จากบรรพชนมังกรม่วงฮวง ก็อดเป็นกังวลไม่ได้