ขณะนี้ในห้องเตรียมพร้อมของภาคเหนือ
"ดูเหมือนเจ้าเด็กจากภาคใต้เมื่อวานนี้จะมีฝีมือไม่เลวนัก ผลการประลองแต่ละรอบก็ยอดเยี่ยมมาก เกือบทุกนัดคือการบดขยี้คู่ต่อสู้รอบด้าน"
"แม้แต่ตระกูลมู่หรง ที่แข็งแกร่งที่สุดของภาคใต้ ยังถูกหลินหรานคนเดียวกวาดล้างจนราบคาบ"
"ฮึง! มีอะไรนักหนาถึงกับอวดโฉ่งฉ่าง เอาชนะตระกูลมู่หรงแล้วเก่งขนาดนั้นเชียวรึ? ถ้าอยู่ในภาคเหนือของเรา ตระกูลมู่หรงที่ว่านี่ไม่มีสิทธิ์ติดอันดับเสียด้วยซ้ำ"
เมื่อเห็นข้อมูลของหลินหราน ชายอ้วนกลางคนและเหล่าเพื่อนร่วมทีมต่างพากันก่อกระแสวิพากษ์วิจารณ์ขึ้น
"หมาจันทรามายา พยัคฆ์อสนีทำลายโลก แถมยังมีสัตว์กินฝันที่กลายพันธุ์อีกตัว สัตว์อสูรที่เจ้านี้ใช้ทั้งเก่งกาจทั้งหายากเลยนี่นา เฮ้อ" ซางกวานเหิงทั้งจ้องอ่านข้อมูลของหลินหราน ทั้งบ่นพึมพำเบา ๆ
"อย่าบอกนะว่าท่านซางกวานถึงกับเป็นห่วงขึ้นมาแล้ว?" หยางฮั่นมองเห็นสีหน้าของซางกวานเหิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย จึงเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ
"เป็นห่วง? พูดเรื่องอะไรเล่า แค่สงสัยเล่น ๆ เท่านั้นต่างหาก ก็หมาจันทรามายากับพยัคฆ์อสนีทำลายโลกนี่สองตัวนี้หายากยิ่งนัก ไม่คิดว่าภาคใต้จะมีผู้ใดครอบครอง"
"แต่ก็เถอะ ต่อหน้าสัตว์อสูรสายเลือดมังกรบริสุทธิ์ของข้า สิ่งเหล่านี้ไม่มีอะไรน่าหวาดระแวง" ซางกวานเหิงพูดจบก็โยนข้อมูลของหลินหรานทิ้งไปข้าง ๆ
หยางฮั่นได้ยินดังนั้นก็เบ้ปากยิ้มเล็กน้อย ไม่เอ่ยวาจาใด แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่เงียบ ๆ
......
ไม่ช้า หลังผู้ชมทั้งหลายเดินเข้าสู่สนามกันครบถ้วน รอบชิงชนะเลิศของศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ