หลังออกจากร้านแร่ธาตุนั้น หลินหรานและซูเสี่ยวก็ไม่ได้เดินเที่ยวต่อ
“โดยพื้นฐานแล้วก็ได้ความชัดเจนเกือบหมดแล้ว ดูเหมือนศิลาชิงหยวนนี้คงหาซื้อไม่ได้ในชั่วขณะ” หลินหรานเดินไปพลางเอ่ยกับซูเสี่ยวพลาง
“แต่ข้าแปลกใจจริง ๆ ว่าสิ่งที่ตระกูลอวิ๋นกำลังตามหากันน่ะ มันจะเป็นอะไรกันแน่”
คิ้วซูเสี่ยวขมวดเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ตามปกติแล้ว ผู้คนจากภูมิภาคอื่นไม่มีทางเข้ามายังภาคใต้ของพวกเราได้เลย ไม่รู้ตระกูลอวิ๋นนี่ใช้วิธีใดเข้ามาได้”
“ข้าคิดว่าเยาอี้เฉิงน่าจะรู้เรื่องนี้ เพราะในภาคใต้ของพวกเรา มีเพียงเจ้าเมืองอวิ๋นเหอเท่านั้นที่ทรงอำนาจสูงสุด ในฐานะบุตรชายของเขา ข้าคิดว่าเยาอี้เฉิงน่าจะรู้มาบ้าง” หลินหรานไตร่ตรองชั่วครู่แล้วกล่าว
แท้จริงแล้วหลินหรานเคยถามซือถูเฟิงมาก่อน แต่น่าเสียดายที่ซือถูเฟิงไม่รู้อะไรเลย ได้ยินเพียงว่าตระกูลอวิ๋นเจรจาลับกับผู้บริหารระดับสูงบางคนของเมืองอวิ๋นเหอ จึงยกเว้นพิเศษให้เข้ามาได้ แต่เจรจาเรื่องอะไรกันนั้นไม่มีใครล่วงรู้
“งั้นพวกเราไปหาพวกเขากันเถอะ” ซูเสี่ยวพยักหน้าแล้วกล่าว
ทันใดนั้น หลินหรานและซูเสี่ยวจึงออกจากห้างเทียนหยู่ทันที
......
ขณะนั้นซือถูเฟิง เหยาอวี่เฉิง และเมิ่งจื้อซาน ทั้งสามกำลังเดินเที่ยวถนนสายคึกคักที่สุดของเมืองเย่ากวง ระหว่างทางคุยโม้เฮฮากันอย่างมีความสุขใจ
แต่แล้วขณะทั้งสามกำลังจะเข้าไปดูร้านเกราะอสูรริมถนนสักร้าน เมิ่งจื้อซานก็หยุดฝีเท้าลงทันที