หลังจากสังหารอสูรหินอัคคีมารได้สำเร็จ เส้นทางภูเขานี้ก็ปลอดภัยอย่างแท้จริง เหล่าแมลงพิษและหนูพิษดูเหมือนจะรู้ว่ายากจะต้านทาน จึงไม่กล้าเข้ามาใกล้หลินหรานอีกต่อไป
ไม่นานนัก หลินหรานและเจียงมู่มู่ก็มาถึงบริเวณกลางภูเขาไฟเพลิง
เมื่อมาถึงที่นี่ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างชัดเจน และมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ทั่วทุกหนแห่ง บางครั้งพื้นดินก็แยกออกเป็นรอยร้าว มีลาวาจำนวนมากไหลทะลักออกมา อันตรายอย่างยิ่ง
แม้แต่อากาศที่หายใจเข้าก็ร้อนระอุจนสุดจะทน ไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์จะอยู่ได้เป็นเวลานาน
"นี่คือบริเวณกลางภูเขาแล้ว ฉันเคยมาที่นี่ ต่อไปให้ฉันพาเจ้าไปเองเถอะ"
หลังจากขึ้นมาจากเส้นทางภูเขา เจียงมู่มู่มองดูโดยรอบ พบว่าที่นี่เคยมาเยือนมาก่อน จึงรีบพาหลินหรานเดินไปข้างหน้าทันที
"มีทางลัดที่จะไปถึงยอดเขาโดยเร็วที่สุดหรือไม่?" หลินหรานเอ่ยถามเจียงมู่มู่
"เส้นทางที่จะไปถึงยอดเขามีเพียงเส้นทางเดียว ไม่มีทางลัด" เจียงมู่มู่ส่ายหน้า พร้อมกล่าวว่า "ไม่เป็นไร ระยะทางจากกลางภูเขาถึงยอดเขาก็ไม่ไกลนัก เพียงแต่ยอดเขานั้นอันตรายเกินไป โดยปกติแล้วไม่มีใครกล้าไป"
"อืม เช่นนั้นรีบพาข้าไปเถอะ" หลินหรานพยักหน้า
ด้วยการนำทางของเจียงมู่มู่ ทั้งสองจึงรีบเร่งมุ่งหน้าไปยังยอดเขาไฟเพลิงอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าเส้นทางนี้ไม่ราบรื่นนัก ตรงกันข้ามกลับอันตรายยิ่งนัก
บ่อยครั้งจะมีสัตว์อสูรสายไฟจำนวนมากพุ่งเข้าหาหลินหรานและพวกเขา
แต่โชคดีที่สัตว์กินฝันนรกยังคงอยู่ในสภาพพร้อมต่อสู้ตลอดเวลา เห็นตัวไหนก็ฆ่าตัวนั้น เห็นฝูงไหนก็ฆ่าฝูงนั้น