"วางใจเถิด ข้าไม่ได้สูญเสียวิจารณญาณถึงเพียงนั้น"
"ช่างเถิดก่อนว่าหลินหรานผู้นี้จะได้มาซึ่งวิชาบังคับสายลมเชียนหยวนแห่งเผ่าว่านของเราได้อย่างไร แต่เจ้านั้นทำได้ในสิ่งที่ให้พลังสองธาตุดำรงอยู่ในกายพร้อมกัน นับเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์เกินคาด เพราะฉะนั้นข้าเชื่อว่าบนร่างของหลินหรานต้องซ่อนความลับอันใหญ่หลวงไว้"
"การเชื้อเชิญเขาเข้าสู่เผ่าว่านของเรา ประการแรกคือเพื่อทราบว่าเขาได้วิชาบังคับสายลมเชียนหยวนมาอย่างไร ประการที่สองคือเพื่อสืบให้รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร จึงให้พลังสองธาตุดำรงอยู่ในกายพร้อมกันได้"
เมื่อได้ฟังถ้อยคำของอาวุโสแห่งตระกูลว่านเช่นนี้ ว่านชิงเฟิงก็โล่งอกทันที
พร้อมกันนั้นในใจก็ยิ่งเกิดความอยากรู้อยากเห็นในตัวหลินหรานยิ่งขึ้น ครั้งที่พบกันที่เมืองอวิ๋นเหอ ว่านชิงเฟิงคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์เล็กน้อยเท่านั้น ยังไม่ถึงกับทำให้ตนต้องตะลึงขนาดนี้ แต่บัดนี้เมื่อมองย้อนกลับ เขากลับต่ำค่าหลินหรานไว้มาก
บนร่างของหลินหรานนี้ แท้จริงมีความลับอันใหญ่หลวงถึงขั้นสวรรค์ซ่อนอยู่
และนอกจากความตะลึงในตัวหลินหรานแล้ว พวกเขายังตื่นตะลึงในเงาเรืองร่างฟีนิกซ์ที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังหยางหานในขณะนี้ ต่างคาดเดากันว่านั่นคืออะไรกันแน่ เหตุใดเพียงเงาฟีนิกซ์นั้นปรากฏตัว ฟีนิกซ์ไฟแห่งเสวี่ยนกวงก็พลันเสียความได้เปรียบในทันที
เสียดายที่ไม่อาจไปดูถึงสถานที่จริงได้ มิฉะนั้นบรรดาอาวุโสเผ่าว่านเหล่านี้คงบุกดันตัวเข้าไปภายในสนามไปนานแล้ว