“เฮอะ ไม่จำเป็นต้องแปลกใจถึงเพียงนั้น ระดับพลังของผู้นั้นเป็นเช่นไร เจ้าก็ไม่ใช่ไม่รู้ เจ้าคิดว่าบนดาวทะเลครามยุคนี้ จะยอมให้มนุษย์ที่มีพลังแข็งแกร่งถึงเพียงนั้นอยู่ได้อีกหรือ?”
“นางก็เพียงจบสิ้นไปเฉกเช่นเหล่าผู้เป็นปฐพีจอมขยันและสัตว์อสูรระดับเทพเซียนในอดีต หายสูญไปจากระหว่างฟ้าดิน”
ชายมารผมขาวหัวเราะเย็นเสียงหนึ่ง แล้วกล่าว
“น่าเสียดายจริง ข้ายังตั้งใจจะลบล้างนางด้วยมือข้าเอง ถ้ากระนั้นก็…ช่างเถอะ”
แมวเล็กสีม่วงเข้าใจความจริงข้อนี้เป็นอย่างดี จึงไม่โกรธเกรี้ยวมากเกินไปอีก
ขณะเดียวกันนั้น ชายมารผมขาวก็เปิดรอยแยกสีดำขึ้นอีกหนึ่งบาน แล้วก้าวเข้าไปภายในโดยตรง
เมื่อแมวเล็กสีม่วงฝ่าผนึกออกมาได้แล้ว แม้ชายมารผมขาวจะไม่เอ่ยปาก นางก็ย่อมไปแก้แค้นพวกคนแห่งเมืองเย่ากวงอยู่ดี เพราะครั้งอดีตนานพวกเขาร่วมมือกับมนุษย์ผู้นั้น จึงทำให้นางบาดเจ็บสาหัส และถูกผนึกไว้นานร้อยปี
บัดนี้มนุษย์ผู้นั้นหายสูญไปแล้ว เป้าหมายการแก้แค้นจึงเหลือเพียงพวกคนแห่งเมืองเย่ากวงเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ ต่อจากนี้ย่อมจะเกิดคลื่นสัตว์อสูรมหาประลัยขึ้นแน่นอน
และชายมารผมขาวก็จะได้อาศัยจังหวะนี้ กำจัดเหล่าหนุ่มสาวที่มีศักยภาพเปี่ยมล้น
หากคลื่นสัตว์อสูรสามารถตีเมืองเย่ากวงแตกได้ ชายมารผมขาวจะไปกราบทูลประมุขพระราชวัง เพื่อยึดราชธานีแห่งดาวทะเลครามในคราเดียว ครั้งนั้นมาถึง ดาวทะเลครามก็จะเป็นโลกของพวกมารทั้งหมด
แมวเล็กสีม่วงเห็นชายมารผมขาวจากไป ก็มิได้กล่าวอันใด ในจิตใจของนางเหลือเพียงสองคำ — แก้แค้น!