“ครั้นผู้ชนะเลิศได้ปรากฏเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราทั้งสามก็ไม่ขอยืดยาวอยู่ที่นี่ต่อ”
ทั้งเซียวอี้หนาน เกาจวิ้น และคนอื่น ๆ ล้วนทราบถึงเหตุที่ว่านจวิ้นเฮ่าเรียกหลินหรานเอาไว้ แม้จะอยากรับฟังด้วยเช่นกัน แต่เรื่องนี้ก็เป็นธุระภายในของตระกูลว่านโดยแท้ การยังค้างอยู่จึงไม่สมควรนัก
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารและนักล่าขุมทรัพย์ที่เสียชีวิตจากคลื่นสัตว์ร้ายก็มีมากมาย ทั้งหมดนี้ต้องการให้เซียวอี้หนันกับพวกรีบดำเนินการ จึงไม่มีเวลาพำนักต่อ
ขณะนั้นภายในห้อง จึงเหลือเพียงว่านจวิ้นเฮ่ากับหลินหรานเพียงสองคน
"ก่อนหน้านี้ ท่านหนุ่มหลินเคยให้สัญญาว่าจะไปเยี่ยมตระกูลว่านของข้าพเจ้าใช่หรือไม่"
ว่านจวิ้นเฮ่ายังคงท่าทีเดิม ยังคงกล่าวกับหลินหรานอย่างอ่อนโยน
หากแต่หลินหรานก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะการให้สัญญากับตระกูลว่านไว้แต่แรก ก็เพราะคิดจะไปยังคลังสมบัติของตระกูลว่าน เพื่อหยิบของวิเศษสองชิ้น กิจดีเช่นนี้หลินหรานย่อมรับปากอยู่แล้ว
แต่บัดนี้ย่อมต่างไป ที่ตนเองบังเอิญแสดงวิชาลับโบราณที่ตระกูลว่านสืบทอดกันมานับพันปีออกมา แถมยังเป็นคนแห่งภาคใต้อีกด้วย ย่อมถูกสงสัยแน่นอน แม้ไม่หวั่นว่าเขาจะทำอะไรตนได้ แต่ก็จะยุ่งยากวุ่นวายเพียงนั้น
เมื่อเห็นท่าทีลังเลของหลินหราน ว่านจวิ้นเฮ่าก็ยิ้มเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "ท่านหนุ่มหลินมิจำเป็นต้องกังวล การเชิญเจ้ามายังตระกูลว่าน เพื่อจะได้ปฏิบัติตามสัญญา คือให้เจ้าเข้าไปยังคลังสมบัติของตระกูลว่าน แล้วหยิบของวิเศษสองชิ้นไปตามใจ"
"แน่นอน หากท่านหนุ่มหลินยินดีตอบคำถามของพวกเราสักไม่กี่ข้อ ก็จะได้พาของวิเศษออกไปเพิ่มอีกหนึ่งชิ้น ท่านเห็นว่าเป็นเช่นไร"