“ไม่ดีแล้ว!”
“หมัดของสัตว์กินฝันตัวนี้ ทำไมพลังถึงได้ร้ายกาจถึงเพียงนี้!”
ช่างกวางเฮิงนั้นเป็นผู้ที่ถือกำเนิดจากตระกูลใหญ่ และยังเป็นนักฝึกสัตว์ระดับเก้าดาว ย่อมรู้ดีว่าคลื่นหมัดพิฆาตเพียงหนึ่งนี้น่าเกรงขามเพียงใด
“ข้าเข้าใจแล้ว คงเป็นฝีมือของเกราะอสูรกระมัง ชุดเกราะอสูรนี้นอกจากจะเสริมพลังได้อย่างมโหฬารแล้ว ย่อมต้องเสริมอำนาจของวิชาใดวิชาหนึ่งโดยเฉพาะอีกแน่”
“สิ่งที่ถูกเสริมในเวลานี้คงเป็นคลื่นหมัดพิฆาตนี่เอง เมื่อประสานกับวิชาเสริมพลังอีกหลายชั้น จึงไม่แปลกที่พลังจะร้ายกาจถึงเพียงนี้”
“ดูเหมือนก่อนหน้านี้ข้าต่ำต้อยระดับพลังของหลินหรานคนนี้เกินไป เขาจึงสามารถเป็นผู้เข้าแข่งขันที่แกร่งที่สุดแห่งภาคใต้ คงไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผลจริง ๆ”
ช่างกวางเฮิงเมื่อเห็นระดับพลังที่หลินหรานแผดเผยออกมา สีหน้าจึงหนักอึ้งขึ้นทันที รู้สึกได้ว่าตนเองดูเบาหลินหรานเกินไปอย่างแท้จริง
และในใจก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจกับผู้เข้าแข่งขันแห่งภาคใต้เหล่านี้ยิ่งขึ้น จะเป็นไปได้ไฉน ผู้เข้าแข่งขันทุกคนจึงครอบครองเกราะอสูรที่เกรียงไกรเช่นนี้?
แต่ไม่ว่าจะตกตะลึงเพียงใด ช่างกวางเฮิงก็ต้องหาทางรับมือแล้ว
ตอนนี้จะรวบรวมสิ่งมีชีวิตน้ำแข็งออกมาอีกมากมายเพื่อขวางหมัดนี้ ย่อมไม่ทันการณ์อีกต่อไป
ส่วนสัตว์น้ำแข็งผลึกของตนหากถูกหมัดนี้ซัดเข้าเต็ม ๆ ย่อมต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น ช่างกวางเฮิงยังเคยประกาศคำเด็ดขาดไว้แล้วว่าต้องเอาชนะหลินหรานให้ได้ หากตอนนี้หาทางแก้สถานการณ์ไม่ได้ ก็ย่อมต้องแพ้อย่างแท้จริง