"อร่อยจริงๆ มีอีกไหม?" บรรพชนมังกรม่วงจ้องมองหลินหรานด้วยความคาดหวัง
"มีสิ แต่... เจ้าต้องไม่วิ่งหนีไปไหน อยู่นิ่งๆ บนบ่าข้า" หลินหรานตบบ่าตัวเองเป็นสัญญาณให้บรรพชนมังกรม่วงขึ้นมา
"น่ารำคาญ"
บรรพชนมังกรม่วงตั้งใจจะโบยบินอย่างอิสระบนท้องฟ้า แต่พอคิดถึงขนมหวานอร่อยๆ ที่บนตัวหลินหราน ก็เกิดความลังเลขึ้นมา
"เอ้อ งั้นข้าก็กินคนเดียวละ"
หลินหรานพูดจบ ก็หยิบขนมอีกชิ้นจากอกเสื้อ เตรียมจะใส่เข้าปากตัวเอง
บรรพชนมังกรม่วงก็เหมือนกับเมื่อครู่ ปรากฏตัวข้างกายหลินหรานทันที กลืนลงไปคำเดียว
"แค่อยู่บนบ่าเจ้าใช่ไหม ไม่มีปัญหา"
สุดท้ายบรรพชนมังกรม่วงก็ทนสิ่งล่อใจของอาหารไม่อยู่ ค่อยๆ นอนหมอบอยู่บนบ่าของหลินหราน
ส่วนหลินหรานตอนนี้มุมปากก็เผยรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีหลินหรานเตรียมจะให้เสวียนกวงเลี่ยฮั่วเฟิ่งมาควบคุมบรรพชนมังกรม่วง แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่จำเป็นเลย
ต่อไปถ้าอยากพามันออกมา แค่ใส่ขนมกับของกินเล่นไว้บนตัวหรือในแหวนดาราเยอะๆ ก็พอ แล้วมันจะเชื่อฟังอย่างแน่นอน
"ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวให้ทั่ว"
บรรพชนมังกรม่วงไม่วิ่งหนีไปไหนอีกแล้ว หลินหรานก็ผ่อนคลายลง
จากนั้นก็พาบรรพชนมังกรม่วงไปเที่ยวรอบๆ เขตเมืองในอย่างทั่วถึง
หลังจากกินข้าวเสร็จที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในเขตเมืองใน หลินหรานหันไปพูดกับบรรพชนมังกรม่วง: "เจ้าเที่ยวในเขตเมืองในจนทั่วแล้วใช่ไหม ต่อไปข้าจะไปทำธุระสำคัญ พาเจ้าไปด้วยไม่สะดวก"