“ไปได้แค่ตรงนี้เท่านั้น ข้างหน้ามีนายทหารเก้าดาวกำลังลาดตระเวน เข้าไปใกล้ไม่ได้อีกแล้ว”
หลินหรานเอ่ยเสียงเบากับมังกรบรรพชนม่วงหวงที่เกาะไหล่อยู่
“รอเจ้าไว้ ข้าจะลองดู”
มังกรบรรพชนม่วงหวงพูดจบก็จากไหล่ของหลินหรานไปทันที พร้อมกำบังกลิ่นอายของตนเสียมิดชิด แล้วแอบแฝงตัวไปสำรวจรอบ ๆ อย่างเงียบงัน
โชคดีที่วิชากำบังกลิ่นอายของมังกรบรรพชนม่วงหวงทรงพลังจริง หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ย่อมเข้าใจว่าเป็นเพียงลูกสัตว์อสูรตัวเล็ก ๆ ที่วิ่งเล่นอยู่แถวนั้น ย่อมไม่ดึงดูดความสนใจของเหล่านายทหารเป็นแน่
ไม่นานนัก มังกรบรรพชนม่วงหวงก็บินกลับมา
“เป็นอย่างไรบ้าง” หลินหรานรีบถาม
“ข้าสำรวจแล้ว ตำแหน่งตรงนี้กำลังดี เปิดรอยแยกกาลอวกาศส่งตัวเข้าไปในอาณาจักรลับได้ทันที”
“เจ้าเตรียมพร้อมแล้วหรือยัง” มังกรบรรพชนม่วงหวงเตือนขึ้น
“เตรียมพร้อมนานแล้ว มาเถิด” หลินหรานพยักหน้า
ทันทีนั้นเอง ทั่วร่างของมังกรบรรพชนม่วงหวงก็แผ่รัศมีสีม่วงทองออกมา แสงนั้นก่อตัวเป็นวงแหวนเรืองแสง โอบล้อมทั้งหลินหรานและมังกรบรรพชนม่วงหวงไว้
เช่นเดียวกับวงแหวนที่ระบบเคยแผ่ออกมา ทำให้ทั้งสองหายไปจากที่ตรงนั้นในทันที เหมือนถูกส่งผ่านเข้าสู่มิติพิเศษแห่งหนึ่ง
“ที่แท้เจ้าก็ใช้วงแหวนแบบนี้ได้ด้วยนึก” หลินหรานยิ้มแล้วกล่าว
“ย่อมเป็นเช่นนั้น สิ่งนี้แท้จริงคือพลังกาลอวกาศของพระบิดาข้า ที่เจ้าเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ล้วนเป็นพลังกาลอวกาศที่สะสมอยู่ในร่างของเจ้าจนส่งฤทธิ์ออกมา” มังกรบรรพชนม่วงหวงอธิบาย
“ที่แท้ก็เช่นนั้น” หลินหรานพยักหน้าอย่างเข้าใจ