เมื่อเห็นหลินหรานผลักประตูพุ่งเข้ามาเสียฉับพลัน พนักงานที่อยู่ในห้องไม่กี่คนต่างตกใจกันถ้วนหน้า
“ขออภัยด้วยครับ ห้องบำเพ็ญภายในห้องชุดนี้ต้องการการดูแลบำรุง ไม่ทราบว่าท่านลืมสิ่งใดไว้หรือเปล่าครับ?”
ท่ามกลางพนักงานทั้งหลาย มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งสวมแว่นตา มีบุคลิกอ่อนโยน แต่งกายด้วยชุดสูทสีเทา ยิ้มให้หลินหรานแล้วกล่าว
“เรารู้แล้ว เราแค่อยากดูว่าพวกเจ้าบำรุงรักษาห้องบำเพ็ญกันทุกวันอย่างไร เราจะยืนดูอยู่ข้าง ๆ คงไม่รบกวนกระมัง”
เหตุที่หลินหรานรีบร้อนวิ่งเข้ามาเมื่อครู่ ก็เพื่อยืนยันว่าโรงแรมนี้มีหินแหล่งดาราอยู่จริงหรือไม่
หากมีจริง ก็จะได้สังเกตพิจารณามันอย่างถี่ถ้วนเสียเลย
“นี่...” พนักงานทั้งหลายแลกสายตากัน ท่าทีลังเลสับสน
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่บำรุงรักษา พวกเขาต้องรอให้ผู้เข้าพักออกไปก่อน จะว่าไปก็ไม่เคยมีผู้เข้าพักคนใดอยู่ดูในที่เลย
“เอฮืม ได้แน่นอนครับ” ชายแว่นยิ้มให้หลินหรานแล้วกล่าว
ชายแว่นคนนี้คือบุคลากรของโรงแรมที่รับผิดชอบดูแลบำรุงห้องบำเพ็ญโดยเฉพาะ และยังรู้จักหลินหรานตรงหน้าด้วย
ตั้งแต่หลินหรานเข้าพักในห้องนี้ ชายแว่นก็สังเกตเห็นแล้วว่าหลินหรานสามารถดูดซับพลังดวงดาราภายในห้องบำเพ็ญจนหมดสิ้น
เรียกได้ว่าทำให้ชายวัยกลางคนต้องตกตะลึงงัน เพราะแม้แต่ผู้เก่งกาจระดับเก้าดาวเข้าพัก ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะดูดซับพลังดวงดาราจนหมดจดในคืนเดียว