“น้องหลินมาแล้วสินะ”
ว่านเฟยหยางเห็นหลินหรานเดินเข้ามาในห้องโถง จึงรีบก้าวเข้าไปรับ ยิ้มแล้วว่า “คืนนี้ไม่ต้องเกรงใจ เป็นกันเองได้เลย”
“แปลกจัง ไม่เห็นพวกตระกูลอวิ๋นมาเลยนะ” หลินหรานตั้งแต่ก้าวเข้ามาในที่แห่งนี้ก็คอยมองไปรอบด้าน นอกจากเห็นเซี่ยงเนียนเวยแห่งภาคตะวันออก และหวานหรูฟานแห่งภาคกลางแล้ว ก็ไม่เห็นร่องรอยของพวกตระกูลอวิ๋นเลย
แม้แต่ซ่างกวนเหิงก็ดูเหมือนจะไม่ได้มาร่วมงานด้วย
“เขาอาจจะมาช้ากว่านี้หน่อย แต่ไม่ต้องรีบ เพราะคืนนี้พวกเขาจะต้องมาแน่นอน” หวานเฟยหยางยิ้ม
“อืม” หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ
แล้วก็หาโต๊ะว่างสักโต๊ะนั่งลงอย่างไม่เป็นทางการ บนโต๊ะทุกตัวในห้องจัดเลี้ยงวางอาหารหลากชนิดเอาไว้ หลินหรานบังเอิญท้องก็ยังหิวอยู่พอดี จึงลงมือกินทันที
“ท่านหลิน? ท่านก็มาร่วมงานด้วยเหรอ” เซี่ยงเนียนเวยในตอนนั้นเองก็สังเกตเห็นหลินหราน จึงรีบเดินเข้ามา
“อยู่ ๆ ก็เบื่อ ผู้อาวุโสหวานเชิญมา ก็เลยแวะมา” หลินหรานพูดกับเซี่ยงเนียนเวย
“จากท่าทีของท่านหลินแล้ว ดูเหมือนจะยังไม่รู้ความจริงของงานเลี้ยงคืนนี้สินะ?” เซี่ยงเนียนเวยเห็นหลินหรานทำหน้าไม่แยแส ก็รู้สึกงุนงง
“ความจริง? ก็แค่มากินดื่มกินเหล้าไม่ใช่หรือ?” หลินหรานขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูด
เพราะเวลาที่หวานเฟยหยางเชิญเขา ก็บอกเพียงว่าเป็นงานเลี้ยงขนาดย่อม ที่เชิญผู้เข้าแข่งขันที่แข็งแกร่งที่สุดจากทุกภาคมาร่วมงาน หลินหรานก็ไม่ได้ถามละเอียด เอาเถอะ จุดประสงค์หลักของคืนนี้ก็คือการไปคุยกับหยุนเฟิงเท่านั้น