ขณะนั้นแสงอาทิตย์เพิ่งจะลับฟ้าไปได้ไม่นาน
เหล่าทุกคนหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ต่างพากันกลับเข้าห้องพักของตนเอง
แต่หลินหรานกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น นาง... เขาเพียงยืนอยู่ในโถงชั้น 17 โดยเงียบ ๆ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ในที่สุดก็มาถึงเมืองอวิ๋นเหอสักที ดูท่าคราวนี้ถึงเวลาลงมือแล้ว"
พูดจบ เขาจึงลุกขึ้นทันที มุ่งหน้าไปยังทิศทางของบันไดเลื่อน
ช่วงเวลานั้นเอง เมิ่งจื้อซานก็เพิ่งเดินออกมาจากบันไดเลื่อนพอดี
"ท่านหลิน? เจ้ากำลังจะออกไปภายนอกเหรอ?" เมิ่งจื้อซานโบกมือทักทายหลินหราน
"อืม ครั้งแรกที่มาถึงเมืองอวิ๋นเหอ ข้าอยากออกไปเดินเล่นดูบ้าง" หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ
"ช่างบังเอิญนัก ข้าเองก็กำลังเตรียมออกไปพอดี ไม่เชิญร่วมทางกันไหม?"
หลินหรานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "ก็ได้ เดินคนเดียวมันเหงานิดหน่อย มีอีกคนก็ดีไม่น้อย"
คืนนี้เป้าหมายของหลินหรานคือการออกไปสำรวจตำแหน่งที่ตั้งจริงของตระกูลมู่หรงและตระกูลเยว่ ให้เมิ่งจื้อซานตามไปด้วยก็ไม่เป็นปัญหาอะไร
"งั้นไปกันเลย" เมิ่งจื้อซานยิ้มบาง ๆ
ทั้งสองจึงเดินต่อกันลงมายังชั้น 1 ของโรงแรม จากนั้นก็ออกจากโรงแรม ท่องเที่ยวเดินเล่นอยู่ในเขตเมืองในของเมืองอวิ๋นเหอ
......
"เล่าให้ข้าฟังได้ไหม ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสัตว์กินฝันของเจ้ากันแน่?" หลังเดินเล่นได้สักพัก เมิ่งจื้อซานก็ถามขึ้นมาโดยฉับพลัน
หลินหรานยิ้มแล้วกล่าวว่า "คืนนี้เจ้ายอมออกมาเดินเล่นกับข้า คงไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น หากแต่มีจุดประสงค์หลักเพียงเรื่องนี้ใช่หรือไม่"
"เจ้านี่ช่างไวต่อสิ่งรอบตัวจริง ๆ อย่างไรก็ตาม เพียงเลือดของราชาหมีนรกบนหินก้อนนั้น ย่อมไม่อาจทำให้สัตว์กินฝันของเจ้าเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้"