"มนุษย์เพียงผู้เดียวกล้าระดมพลังสายฟ้ารุนแรงถึงเพียงนี้ แต่กายกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย?"
ราชาหมีนรกมองหลินหรานพุ่งตัวเข้าไปในชั้นเมฆ ทำให้พลังสายฟ้าที่กำลังจะปะทุออกมากลับสงบลงทันที จึงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
"เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? มนุษย์ธรรมดาเพียงร่างเนื้อเดียว จะกดขี่คลื่นภัยพิโรธสุดท้ายของสวรรค์ทมิฬนี้ไว้ได้อย่างไร?" ราชาหมีนรกฝืนความเจ็บปวดแล้วเงยหน้ามองไปยังหลินหราน
ขณะนั้นเอง หลินหรานได้เสียะเข้าไปในชั้นเมฆ สายฟ้าที่บ้าคลั่งไปทั่วสารทิศกระหน่ำโจมตีร่างของหลินหรานไม่หยุดหย่อน ทำให้หลินหรานรู้สึกเหมือนได้กลับไปยังบึงสายฟ้าภายในแดนมรดกแห่งห้วงเหวสายฟ้ากึกก้องอีกครั้ง
แต่สายฟ้าเหล่านี้ในชั้นเมฆย่อมทรงพลังกว่าในบึงสายฟ้าหลายเท่านัก เปรียบเสมือนคลื่นสายฟ้าหลังคลื่นที่ห้าของบึงสายฟ้า ซึ่งตอนนี้หลินหรานอาศัยกายเซ็นเหลยหมิงเจ็ดดาราเพียงพอที่จะต้านทานสายฟ้าเหล่านี้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ทว่านี่ยังเป็นเพียงขอบนอกสุดของชั้นเมฆ พลังสายฟ้าในจุดที่เป็นแกนกลางนั้น หลินหรานไม่อาจเข้าใกล้ได้เลย เพราะระดับพลังของมันสูงเกินกว่าสายฟ้าคลื่นที่เจ็ดของบึงสายฟ้าเสียแล้ว ด้วยฐานของหลินหรานในตอนนี้ หากเข้าไปใกล้เมื่อใดคงถูกเผาเป็นเถ้าธุลีทันที
หากอยู่ในชิ้นส่วนมิติ หลินหรานอาจลองเสี่ยงดูก็ได้ แต่ตอนนี้คือโลกภายนอก หลินหรานจึงไม่มีทางไปเสี่ยงอันตรายอย่างแน่นอน
แม้จะสวมเกราะกลืนกินสีม่วงทองอยู่ก็ตาม แต่ก็ยังอันตรายเกินไป ท้ายที่สุดเกราะกลืนกินสีม่วงทองสามารถดูดซับการโจมตีของสัตว์อสูรหรือนักฝึกสัตว์ แต่กับสวรรค์ทมิฬเช่นนี้ หลินหรานไม่รู้เลยว่าจะได้ผลหรือไม่ เมื่อไม่มีความมั่นใจอย่างถ่องแท้ หลินหรานจึงยังไม่กล้าพุ่งตรงเข้าไป