“ทั้งสองท่านว่าอย่างไรเรอะ?”
“ศิลาแหล่งดาราหรือ?”
เมื่อได้ยินทั้งสองเอ่ยถึงนามของศิลาแหล่งดารา เจ้าของร้านร่างอ้วนก็หนี่นตาหดเกร็งทันที กล่าวออกมาด้วยความตื่นตระหนก
“เป็นอย่างไรกัน อย่าบอกนะว่าร้านของท่านไม่มี?” ซูเสี่ยวขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “ไม่ใช่หรือว่าของแร่ใดๆ ที่มีอยู่บนดาวทะเลคราม ร้านของท่านหามาให้ได้ทั้งสิ้น?”
ชายอ้วนวัยกลางคนมิได้ตอบคำซูเสี่ยวทันที แต่กลับครุ่นคิด จ้องตรวจดูคนทั้งสองตรงหน้าอยู่เนืองๆ
“แปลกจริงๆ คนจากภาคใต้จะรู้ได้อย่างไรว่ามีศิลาแหล่งดาราอยู่?” ชายอ้วนวัยกลางคนครวญคำถามอยู่ในใจด้วยความฉงน
เมื่อเห็นสีหน้าของชายอ้วนวัยกลางคนตรงหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ทั้งหลินหรานและซูเสี่ยวต่างรู้สึกสงสัยขึ้นมา
“เจ้าของร้าน ดูท่าทางลำบากใจของท่านแล้ว อย่าบอกนะว่าร้านของท่านไม่มีจริงๆ?” หลินหรานรีบถาม
“ใช่แล้ว มีก็บอกว่ามี ไม่มีก็บอกว่าไม่มีสิ ทำสีหน้าแบบนี้ขึ้นมาทำไม” ซูเสี่ยวไม่เข้าใจเลยว่าชายผู้นี้กำลังทำอะไรกันแน่
มันก็แค่ศิลาแหล่งดาราหนึ่งชิ้นเท่านั้น มีก็คือมี ไม่มีก็คือไม่มี จำเป็นต้องลำบากใจขนาดนั้นหรือ?
“เอ่ม ขออภัย ข้าขอถามหน่อยได้ไหม ทั้งสองท่านทราบเรื่องศิลาแหล่งดาราได้อย่างไร?” ชายอ้วนวัยกลางคนได้สติ รีบเอ่ยถามทันควัน
“พบมันอยู่ในโรงเตี๊ยมเรือนหนึ่งที่ภาคใต้ของพวกเรา เลยออกมาดูสักหน่อยว่ามีที่ใดรับซื้อบ้าง” หลินหรานอธิบาย
“อ๋อ อย่างนั้นเอง” ชายอ้วนวัยกลางคนพยักหน้าเบาๆ กล่าวว่า “ขออภัยด้วยทั้งสองท่าน ศิลาแหล่งดาราชนิดนี้ล้ำค่ายิ่งนัก ข้าเพียงเป็นผู้จัดการของร้านนี้ จำเป็นต้องขออนุมัติจากเจ้าของก่อนจึงจะตอบได้”