เปรี้ยง!
คราบเลือดจำนวนมากพ่นออกมาจากปากของหมู่หรงชิวทันที เสื้อผ้าบริเวณท้องแตกกระจาย เนื้อตัวถูกพลังสายฟ้าที่วิชาลับสายฟ้าบ้าคลั่งระดมใส่จนเละเป็นเลือดเนื้อ
หากไม่ใช่เกราะพลังดวงดาราของหมู่หรงชิวช่วยป้องกันไว้ สายฟ้าในตอนนั้นระดับนั้นย่อมสามารถฟาดเขาจนสิ้นใจได้โดยตรง
เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเช่นนี้ ฝูงชนที่เฝ้าดูอยู่ก่อนหน้านั้นต่างไม่กล้าเชื่อสายตาตนเอง ทุกคนจ้องมองหลินหรานด้วยความสยดสยอง
"ข้าไม่ได้มองผิดใช่ไหม หนุ่มน้อยคนนั้นเมื่อครู่ใช้วิชาลับโบราณ? เป็นไปได้ไงกัน!"
"ยังไม่เห็นเขาใช้อาวุธพลังดวงดาราประกอบเลยด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!"
"ไม่ใช่ เป็นไปไม่ได้! วิชาลับโบราณย่อมต้องอาศัยอาวุธพลังดวงดาราหรือวัตถุของวิญญาณเทพในการเรียกใช้ ชัดเจนว่าเจ้าคนนี้ต้องใช้อาวุธลับบางอย่างที่ไม่มีใครรู้จักแน่นอน"
"ข้าเห็นแสงสีม่วงทองนั่นเมื่อครู่แล้ว ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนั้นแน่"
"ไม่คิดว่าหนุ่มน้อยธรรมดาคนหนึ่งจะซ่อนวิชาลับโบราณในกาย แถมยังเป็นวิชาลับโบราณที่เรียกพลังสายฟ้าได้อีก เจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ข้าว่าเราควรถอยก่อน กันจะลากพาดพิงเอา"
"ข้าเห็นด้วย รีบไปกันเถอะ ตั้งใจมาเพื่อเห็นสัตว์อสูรระดับเทพเซียนกึ่งเทพนิดหน่อย ไม่จำเป็นต้องเสียชีวิตตรงนี้ หนีกันดีกว่า หนีกัน!"
คนรอบข้างไม่กล้าพำนักต่อ ต่างแตกกระเจิงกันไป
แต่ยังมีคนบางส่วนที่ไม่จากไป ยังคงเฝ้ามองอย่างเงียบงัน
ส่วนเมิ่งจื้อซานนั้นมองตาค้าง พูดอะไรไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว