“ถ้าดูเช่นนั้นแล้ว ก็ดูจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ!”
“เล่ากันมาว่าเมื่อราชาหมีนรกใช้ ‘กายอมตะ’ ทั่วร่างจะแผ่แสงสีครามออกมา เมื่อครู่สัตว์กินฝันตัวนั้นตอนฟื้นฟูบาดแผลก็เกิดแสงสีครามขึ้นเช่นกัน ข้าว่าเป็นไปได้สูงว่านั่นคือกายอมตะ”
เจ้าเมืองพยักหน้าเบาๆ กล่าว
“ไม่แปลกเลยที่หลินหรานจะเลือกใช้สัตว์กินฝันตัวนี้ ที่แท้มันเพี้ยนถึงเพียงนี้ ดูท่าเราเฒ่าทั้งหลายคงมองพลาดไปเอง” ชายชราร่างเตี้ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“แต่ก็แปลกอยู่นะ มองยังไงมันก็สัตว์กินฝันชัดๆ ทั้งที่กายอมตะไม่ใช่สกิลพรสวรรค์เฉพาะตัวของราชาหมีนรกหรอกหรือ แม้สัตว์อสูรตนอื่นจะสืบทอดได้ ก็ต้องเป็นทายาทสายตรงของราชาหมีนรกเท่านั้น”
“ยิ่งกว่านั้นราชาหมีนรกแทบสูญพันธุ์ไปแล้ว ดาวทะเลครามดูเหมือนไม่มีเหลืออยู่เสียแล้ว ยิ่งทายาทสายตรงตามที่ว่านั่นย่อมไม่มีแน่ แล้วสัตว์กินฝันตัวนี้ได้สกิลพรสวรรค์น่าสยดสยองเช่นนี้มาได้อย่างไร” คุณลุงใบหน้ามีแผลเป็นครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างสงสัย
“ข้าก็รู้มาเล็กน้อย ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้ ในภาคใต้ของพวกเขาปรากฏราชาหมีนรกตัวหนึ่งที่กำลังจะก้าวข้ามสู่ระดับกึ่งสัตว์เทพ จึงดึงดูดผู้แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนให้มาเฝ้าดู ล้วนหวังจะได้อะไรบางอย่างจากราชาหมีนรกตัวนั้น”
“เมื่อเช่นนั้นทุกคนจึงต่างลงมือกับมัน สุดท้ายราชาหมีนรกไม่อาจต้านทานการล้อมโจมตีของผู้แข็งแกร่งมากมายเช่นนั้นได้ จึงปลงใจระเบิดตัวเองด้วยความแค้น การระเบิดครั้งนั้นทำให้ภาคใต้สูญเสียอย่างมหาศาล”