"ไหน...ไหนบอกว่าแข็งแกร่ง"
สัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพที่ทรงพลังสุดประมาณเช่นนั้น ในมือของหลินหรานกลับกลายเป็นเพียงเนื้อบนไม้เขียง กระทั่งตลอดการต่อสู้ยังไม่ได้เรียกตัวจริงออกมาด้วยซ้ำ ยิ่งทำให้เมิ่งจื้อซานต้องถอนใจในระดับพลังที่น่าสะพรึงกลัวของหลินหรานอีกครั้ง
หลินหรานในวันนี้ ย่อมถือได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งแห่งภาคใต้อย่างแท้จริง!
"ฮึก...ฮึก!~"
มังกรงูพิษปีศาจหายใจฮะฮ่าด้วยความเหนื่อยล้า ทั่วทั้งร่างแทบไม่เหลือซากดี ผิวสีม่วงเข้มเมื่อครั้งก่อนถูกสายฟ้าซัดสู่สีดำสนิท แม้แต่เกล็ดมังกรที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กก็หลุดร่วงเกือบหมดสิ้น ลมหายใจอ่อนล้าเต็มที่
"มนุษย์ผู้ชั่วช้า! กล้าทำข้าบาดเจ็บเช่นนี้ แม้วันนี้ข้าต้องตาย ก็จะอาบเลือดเจ้าตายตามไปด้วย!"
แต่เพียงชั่วขณะนั้นเอง ลมหายใจอันอ่อนแรงยิ่งของมังกรงูพิษปีศาจกลับพุ่งทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน ในฐานะสัตว์อสูรระดับกึ่งสัตว์เทพ เลือดของมันคงเป็นสีทองอ่อนมานานแล้ว บัดนี้เลือดที่เหลืออยู่ในร่างเริ่มลุกเป็นไฟ ก่อตัวเป็นเปลวเพลิงสีทอง
"อยากระเบิดตัวเอง? ยังต้องถามความเห็นชอบจากข้าก่อนเสียก่อน!"
หลินหรานเห็นสภาพของมังกรงูพิษปีศาจเช่นนั้น จึงไม่รอช้า มือทันทีปรากฏดาบสนิม
ดาบสนิมแปรเป็นเงาดำ ทะลุผ่านจุดวิบากของมังกรงูพิษปีศาจในพริบตา ในเวลาเดียวกัน มังกรยักษ์สีทองก็ปล่อยขากรรไกร แปรร่างกลับเป็นดาบสายฟ้าวิญญาณมังกร ภายใต้การควบคุมของหลินหรานฟันศีรษะของมังกรงูพิษปีศาจขาดคอ
การทั้งหมดนี้ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ไม่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์แม้แต่น้อย