“ไอ้หนูน้อยผู้เหม็นขี้นอก เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งกาจจริงหรือ?” ซ่างกวนเหิงส่งเสียงครานในลำคอ แล้วกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งก่อนข้ายังมีธุระอยู่บ้าง ข้าจัดการเจ้าไปนานแล้ว”
“ยังถึงคราวให้เจ้ามาพูดจาโอหังอวดอ้างอยู่ที่นี่อีกเหรอ?”
เมื่อคำพูดของซางกวนเหิงจบลง ทั่วร่างของเขาทันทีก็ปลดปล่อยระอาอากาศเยือกเย็นปนร้อนแรงออกมา
“ซ่างกวนเหิง ข้าแนะนำเจ้าให้ระงับอารมณ์ไว้บ้างเถอะ ที่นี่คือเขตแดนของตระกูลว่านแห่งเมืองเย่ากวง เจ้าอยากมาสร้างเรื่องที่นี่ ไม่กลัวตระกูลว่านจะหาความลำบากให้เจ้าหรือ?” เซี่ยงเนียนเวยมองนิสัยของซ่างกวนเหิงไม่ถูกเช่นกัน จึงตักเตือนเสียงเย็นชา
“ฮ่าฮ่า ตั้งแต่แรกก็เป็นพวกเขาที่เชื้อเชิญข้ามา ทูลขอข้ามา เป็นอย่างไรจะห้ามข้าให้อารมณ์ฉุนสักหน่อยไม่ได้?”
“เจ้าลองดูสภาพผู้เข้าประลองที่เรียกกันว่าแกร่งที่สุดแห่งภาคใต้นี่สิ ขี้ขลาดตกตะลึง ข้าเพียงขู่เข็นเล่น ๆ เขาก็พูดไม่ออกแล้ว ถ้าข้าโบกมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง หากไม่ผิดเขาคงกลายเป็นก้อนน้ำแข็งทันที”
ซ่างกวนเหิงเอ่ยกับหลินหรานด้วยน้ำเสียงเล่นสนุก ไม่สนใจคำตักเตือนของเซี่ยงเนียนเวยแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ดี เซี่ยงเนียนเวยในตอนนี้ในใจก็เฝ้าหวังให้หลินหรานโกรธเกรี้ยวขึ้น เมื่อนั้นวิชาลับโบราณของหลินหรานก็จะเผยออกมา และจะได้รู้ว่าหลินหรานครอบครองวิชาลับโบราณสายธาตุใดอยู่จริง
ทั้งนี้เซี่ยงเนียนเวยก็ไม่เห็นด้วยกับคำพูดเมื่อครู่ของซ่างกวนเหิง ในความคิดของซ่างกวนเหิง หลินหรานอาจไม่ได้ครอบครองวิชาลับโบราณที่เกรียงไกรเทียบเท่าพวกเขา แต่เซี่ยงเนียนเวยไม่คิดเช่นนั้น เพราะหากเป็นจริงดังว่า แล้วระอาอากาศบ้าคลั่งที่แผ่ออกจากร่างหลินหรานนี้มันเนี่ย มาจากไหน?