“ยังทำได้ถึงเช่นนี้อีกเรอะ?”
หลินหรานตกใจในทันที รีบถามออกมาว่า “ระยะทางเท่าใดก็ทำได้งั้นเหรอ?”
“เอ่อ… เรื่องนี้นะ ด้วยพลังในปัจจุบันของข้า ยังทำได้เพียงการส่งผ่านภายในแดนเดียวกันเท่านั้น”
“หากจะทำการส่งผ่านข้ามแดน อาทิ ส่งตรงจากเมืองเสวียนจงแห่งภาคใต้ ไปยังเมืองเย่ากวงแห่งภาคกลาง ยังทำไม่ได้”
“แต่เจ้าวางใจเถอะ เมื่อวันหน้าข้าเติบโตขึ้นจนเต็มภูมิ ก็จะสามารถส่งผ่านได้ทุกเวลาทุกสถานที่”
“แบบนี้ก็เกรียงไกรมากแล้ว อย่างน้อยภายในภาคใต้ ที่ใดก็ตามที่เจ้าเคยไปมา ก็ส่งผ่านไปได้โดยตรง พลังแห่งกาลอวกาศนี้สะดวกสบายเหลือเกิน” หลินหรานกล่าวด้วยความตื่นเต้น
ยิ่งกว่านั้น นี่ยังเป็นเพียงส่วนหนึ่งของพลัง เมื่อบรรพบุรุษมังกรม่วงเติบโตเต็มภูมิจริง ๆ ก็จะสามารถเที่ยวเล่นทั่วดาวทะเลครามได้อย่างอิสระ ปรารถนาจะไปที่ใด เปิดประตูส่งผ่านก็ถึงที่หมายทันที
“งั้นไม่ควรชักช้า เรากลับกันเถอะ” หลินหรานเร่งเสียง
บรรพบุรุษมังกรม่วงพยักหน้า จากนั้นทั่วทั้งร่างปลดปล่อยสำแดงพลังของสัตว์อสูรระดับเทพเซียนออกมา รัศมีสีทองปนม่วงพุ่งออกจากดวงตาทั้งสอง เปิดรอยแยกกาลอวกาศขึ้นกลางอาณาจักรลับ
ทันทีที่บรรพบุรุษมังกรม่วงพุ่งทะยานเข้าไป หลินหรานก็ตามติดไปอย่างรวดเร็ว
……
ความรู้สึกคุ้นเคยผ่านไปช่วงหนึ่ง หลินหรานและบรรพบุรุษมังกรม่วงก็กลับมาถึงชั้นสี่ของร้านค้า
ขณะนี้สีฟ้าภายนอกมืดครึ้มลงแล้ว
เดิมทีหลินหรานคิดว่าการเดินทางไปกลับครั้งนี้ เร็วที่สุดคงต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งวัน แต่ด้วยพลังกาลอวกาศของบรรพบุรุษมังกรม่วง กลับมาได้ในพริบตาเพียงเท่านั้น