“ในบัญชีรายชื่อนี้ยังมีอีกสองคนที่ผ่านเข้ารอบสามของศึกใหญ่สังเวียนนักฝึกสัตว์ด้วย ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเจ้าเหล่านั้นถึงเลือกออกไปเสี่ยงภัยในช่วงเวลาแบบนี้” ซือถูเซียวถอนใจยาว แล้วกล่าว
“ไม่เพียงเท่านั้น ผู้เข้ารอบจากสามเมืองอื่นก็มีถึงตายบ้างเช่นกัน ดูท่าการแข่งขันรอบสามของภาคใต้เราครั้งนี้ อาจต้องแก้ไขกฎกันสักรอบ” อู๋เฉียนฮว่าที่อยู่ด้านข้างเสริมขึ้นมา
“เอ๊ะ น่าเสียดายแท้จริง ล้วนเป็นเยาวชนที่อยู่ในวัยเรืองรองทั้งนั้น ใครจะคิดว่ากลับต้องจากไปเช่นนี้”
“หนุ่มสาวก็เช่นนั้นแหละ ต่างหวังจะได้โอกาสล้ำค่าสักอย่าง เพื่อให้ทำผลงานได้ดียิ่งขึ้นในการแข่งขันครั้งต่อไป น่าเสียดาย! น่าเสียดายจริง ๆ!”
“ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจที่สุดคือหลินหราน ตัวดีเพิ่งหายตัวไปอย่างกะทันหัน ปรากฏว่าแอบไปที่เทือกเขาชิงหยุน ตัวดีนี่ ข่าวกรองไวชะมัด!”
ต้วนเทียนเฟิงเห็นบรรยากาศกดดันเกินไป จึงหาทางผ่อนคลายมันลง
“ฮ่าฮ่า! พูดออกไปเจ้าเหล่านี้อาจไม่เชื่อ ตัวดีนี่เก่งจริง ๆ แม้แต่มู่หรงชิวเจ้านั่นยังถูกเขาต่อยจนเละเทะ อีกทั้งพอถึงคราววิกฤตก็หนีเร็วกว่าใคร ไม่จำเป็นต้องให้เราเป็นห่วงเลย” หลิวอวิ๋นเซวียนหัวเราะก้องขึ้นทันที
“ไม่รู้ผุดมาจากไหน เจ้านี่จะเก่งขนาดนี้ได้ยังไง”
ซือถูเซียวยิ้ม แล้วหันไปมองอู๋เฉียนฮว่าข้าง ๆ กล่าวว่า “เก่าอู๋ บ้านตาของหลินหรานจัดการปกป้องเรียบร้อยแล้วใช่ไหม เจ้านี่บาดหมางลึกกับพวกมนุษย์มารเหลือเกิน ระหว่างที่เขาไม่อยู่ต้องปกป้องครอบครัวของเขาให้ดี”